Τα πράγματα είναι λίγο τρελά τελευταία. Ετοιμάζομαι να φύγω για μεταπτυχιακό στην Αγγλία και γενικά τρέχω και δεν φτάνω. Συνεχίζω να γράφω ιστορίες, φυσικά, αλλά αυτή τη στιγμή η ενέργειά μου πηγαίνει από τη μία στη "Σονάτα του Χάους" κι από την άλλη σε ένα προσωπικό μου project του οποίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σύντομα θα δείτε κάποιο δείγμα εδώ. Για την ώρα θα ξαναβάλω μια παλιά ιστορία, από το προηγούμενο blog, για να θυμούνται οι παλιοί αναγνώστες και να απολαμβάνουν οι καινούριοι. Η ιστορία λέγεται "The Twelve Faces of Death" και είναι spinf-off μιας μεγαλύτερης ιστορίας που ακούει στο όνομα "Nocturno". Καλή σας ανάγνωση και τα λέμε - ελπίζω - σύντομα, με καινούριες ιστορίες. Την αγάπη μου σε όλους.
Ένα βράδυ ονειρεύτηκα το θάνατο κι από τότε η ζωή μου δεν ήταν ποτέ πια η ίδια. Άρχισα να γράφω ξανά. Είχα σταματήσει, αλλά μετά από εκείνο το βράδυ...απλώς, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δεν έχω πεθάνει ποτέ. Αλλά είδα το θάνατο και ξέρω πως είναι και έγραψα γι' αυτόν μια ιστορία που λέγεται Leviathan και δεν είναι τόσο μεγάλη όσο ακούγεται. Κι έγραψα κι άλλη μία που λέγεται Nocturno και είναι πολύ μεγαλύτερη, αλλά δεν αφορά άμεσα το θάνατο, αν και από πολλές απόψεις ίσως να είναι κι έτσι, δεν ξέρω. Το θάνατο τον είδα σ' ένα όνειρο όπου βγήκα από το σώμα μου και πέταξα στην κορυφή του δωματίου και τον είδα να στέκεται από πάνω μου, όμορφος και μόνος και θλιμμένος. Είχε μαύρα φτερά και μακριά, μαύρα μαλλιά κι ήταν ντυμένη στα μαύρα. Τα μάτια της είχαν ένα γυάλινο μπλε-γκρι χρώμα και το δέρμα της ήταν χλωμό και άυλο. Και ήξερα πως ήταν άγγελος και ήξερα πως δεν ήταν μόνη. Ήξερα. Υποσχέθηκα πως δε θα μιλούσα σε κανέναν γι' αυτό, μα τ' όνομα μου είναι Κασσάνδρα και πάνε αιώνες από την τελευταία φορά που κάποιος πίστεψε τις αλήθειες μου. Οπότε, υποθέτω ότι είτε έτσι είτε αλλιώς, το μυστικό είναι ασφαλές. O θάνατος που ήρθε κοντά μου ήταν γυναίκα, μα ο Θάνατος δεν είναι γυναίκα. Ο θάνατος είναι οι δώδεκα. Ο Pain, που γεννήθηκε χωρίς μάτια και κοιτάει πάντα τον κόσμο με άδειες κόγχες. Αν δείτε πουθενά έναν τυφλό βιολιστή, ψηλόλιγνο και με μαύρη κάπα, μην τον προσπεράσετε έτσι εύκολα. Ακούστε τον για λίγο. Αν παίζει κακά ή μέτρια, δώστε του ένα νόμισμα και φύγετε. Αν παίζει καλά, δώστε του κάτι παραπάνω. Αν όμως...αν όμως παίζει αγγελικά, καθίστε μέχρι να τελειώσει γιατί ποτέ ξανά δε θ' ακούσετε μουσική σαν τη δική του κι ο θάνατος δεν παίζει τα τραγούδια του για τους νεκρούς. Η Paranoia, που το βλέμμα της κρύβει την τρέλα και το σώμα της φαίνεται πάντοτε να τρέμει. Τα μαλλιά της έχουν το χρώμα του μπισκότου. Όχι μπισκότου βουτύρου, όπως τα πτι-μπερ, ούτε Oreo. Έχουν το χρώμα μπισκότου βρώμης που αμφιβάλλω αν είναι χρώμα ούτως ή άλλως, μα εκείνη έτσι λέει για τον εαυτό της. Αυτή δε φεύγει πολύ συχνά από το σπίτι της. Παλιά έβγαινε συχνότερα γιατί παλιά ήταν πολύ πιθανότερο να πεθάνει κάποιος από τρέλα παρά από οτιδήποτε άλλο. Τώρα όμως περνάει τον περισσότερο καιρό κλεισμένη μέσα, καθισμένη σε μια γωνία, ψιθυρίζοντας στον εαυτό της όλα τα μυστικά εκείνα που, όπως και τα δικά μου, κανείς δεν τα πιστεύει αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο αληθινά. Ο Murder είναι σχεδόν πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά του αρέσει η σκιά και δεν είναι εύκολο να τον βρεις, ακόμη κι αν τον ψάξεις. Δεν είναι κακός θάνατος, στο κάτω-κάτω δεν είναι δικό του το φταίξιμο αν στους ανθρώπους αρέσει να σκοτώνουν. Αυτός απλώς κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι πολύ ψηλός, και τα φτερά του, παρόλο που είναι μαύρα, όπως όλων των ενήλικων θανάτων, καμιά φορά λάμπουν με μια κοκκινωπή λάμψη, ένα κόκκινο πολύ βαθύ, αιμάτινο. Τα μαλλιά του είναι επίσης μαύρα και τα μάτια του τόσο ευμετάβλητα που ποτέ δεν ξέρεις τι χρώμα θα πάρουν. Η Malaria είναι η λιγότερο όμορφη απ' όλους τους θανάτους, αλλά πανέμορφη παρόλ' αυτά. Μπορεί να τη δείτε στα νοσοκομεία ή στις καλύβες, στις βίλες και στα παγκάκια των πάρκων. Είναι η χλωμή, αποστεωμένη κοπέλα με το ανήσυχο βλέμμα και τα σταχτιά μάτια. Είναι το κορίτσι που προσπερνάτε τρέχοντας, χωρίς δεύτερο βλέμμα, γιατί όταν εκείνη είναι εκεί, με κάποιον τρόπο νιώθετε πως ο θάνατος πλησιάζει. Έχει σκούρα καστανά μαλλιά και το αγαπημένο της χρώμα είναι το γκρι. Loss, είναι το όνομα εκείνου που παίρνει τους ζωντανούς-νεκρούς. Αυτούς που πεθαίνουν μέσα τους πριν η καρδιά τους σταματήσει να χτυπάει. Αυτούς που πεθαίνουν όταν μένουν μόνοι. Όταν χάνονται αυτοί που αγαπάνε. Αυτοί που τους δίνουν ζωή. Ο Loss έχει κάτασπρα μαλλιά και τα μάτια του είναι διάφανα, σαν να φτιάχτηκαν από δάκρυα. Λένε πως είναι ο πιο σοφός ανάμεσα στους θανάτους. Δεν κρύβεται, αλλά δεν του αρέσει να τον προσέχουν. Είναι ο άνθρωπος με το καπέλο και την καμπαρτίνα που κανείς δεν ξέρει στις κηδείες και όλοι αναρωτιούνται αν είναι ο εραστής, ο νόθος γιος ή ο δολοφόνος. Αλλά που όλοι έχουν ξεχάσει μετά τον καφέ. Η Lux είναι όμορφη σαν αμαρτία και τα μαλλιά της είναι σαν τον ήλιο. Λατρεύει τη θνητή ζωή και μάλιστα, όσο πιο σπάταλη και χωρίς φραγμούς, τόσο το καλύτερο. Είναι παντού. Στις επιδείξεις μόδας, στα δελτία ειδήσεων, στα κοσμικά γεγονότα, μαστουρωμένη στα ακριβά κλαμπ, πρωταγωνίστρια στα όργια των επωνύμων. Κι αν δεν το ξέρουν, της ανήκουν. Κι αν λένε ότι οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ, η Lux ξέρει καλύτερα. Όλοι πεθαίνουν, χαμογελάει το κατακόκκινο στόμα της. Όλοι. Ο Vain είναι ψηλός, με ήρεμο, αυστηρό πρόσωπο και πολύ κοντά μαλλιά. Τα μάτια του είναι μισοσβησμένα, σαν καπνός και δικοί του είναι όλοι εκείνοι που αγωνίζονται για χαμένα όνειρα και χίμαιρες, όλοι αυτοί που θάβονται με την πίστη πως, ακόμη και νεκροί, θα καταφέρουν να βρουν το θησαυρό που έθαψαν οι πειρατές στην αυλή τους πριν αιώνες. Ακόμη, είναι δικοί του όσοι πολεμάνε κι όσοι κυρήττουν, γιατί κανένας σκοπός δεν είναι ιερός και κανένας πόλεμος δεν είναι δίκαιος. Όχι σ' αυτή τη γη. Όχι αυτές τις μέρες. Ίσως και ποτέ. Η Veritas είναι ο δικός μου θάνατος, αυτός που μ'επισκέφθηκε μια νύχτα με παράξενα όνειρα. Η Veritas παίρνει αυτούς που της ανήκουν με ακρίβεια και θλίψη, όπως όλες οι αλήθειες. Γιατί, αν και δεν το ξέρουμε, οι αλήθειες μπορούν να σκοτώσουν. Αργά ή γρήγορα, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Ο Bellum είναι αυτός που τσακώνεται μονίμως με τον Vain για τα πτώματα που μένουν στα πεδία των μαχών. Τσακώνονται από τότε που υπάρχουν άνθρωποι αλλά ποτέ δεν κατέληξαν πουθενά. Συνήθως καταλήγουν να τα μοιράζονται στην τύχη και να μη μιλάνε για μερικά χρόνια, αλλά στο τέλος πάντα τους περνάει. Αδέρφια είναι, άλλωστε. Μοιάζει λίγο με αγαθό γίγαντα και τα φτερά δεν του ταιριάζουν πολύ, γι' αυτό τα κρατάει κρυμμένα τον περισσότερο καιρό. Η Betrayal είναι η πιο γνωστή απ' όλους τους θανάτους, αν και κάπως υπερτιμημένη σύμφωνα με τα αδέρφια της. Στο κάτω-κάτω, εκείνοι μπορούν να αναφέρουν χιλιάδες περιστατικά ενώ εκείνη έγινε διάσημη για ένα. Μόνο και μόνο επειδή κάποιος φίλησε το δάσκαλό του για τριάντα αργύρια. Κι εκείνη, βέβαια, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθεί να θάψει την όλη ιστορία - άλλωστε έχει κάνει πολλά περισσότερα απ' αυτό το ασήμαντο, κατά τη γνώμη της, γεγονός- όμως ακόμα να τα καταφέρει. Ο Eleos και η Elegeia είναι τα μικρότερα από τα αδέρφια. Έχουν μπλε μαλλιά, μπλε μάτια και μπλε φτερά. Ντύνονται πάντα στα μπλε και σχεδόν πάντα εμφανίζονται μαζί. Είναι τα παιδιά με το αθώο βλέμμα που όλοι νομίζουν ότι είναι παρενέργεια του θανάτου. Είναι οι τελευταίοι θάνατοι. Και η μικρή Elegeia είναι αυτή που ξεκίνησε όλο το μπέρδεμα και με ανάγκασε να γράψω το Nocturno, αφενός γιατί, όπως είπε, ήταν πολύ καλή ιστορία για να πάει χαμένη και, αφετέρου γιατί, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε σημασία. Ποιος θα με πίστευε; Τόσους αιώνες σ' αυτή τη γη, που πια την ξέρω όπως το σώμα μου, τόσους αιώνες συνάντησα ένα θάνατο μονάχα κι αυτός δεν πήρε εμένα τελικά. Εγώ δεν ήμουν ποτέ καλό κορίτσι. Ξεγέλασα ένα μάγο που τον έλεγαν Απόλλωνα και που όλοι νόμιζαν ότι ήταν θεός, για να μου δώσει το χάρισμα της ενόρασης. Αλλά αντάλλαξα τη ζωή μου με τη ζωή του παιδιού του -του παιδιού μας- εκείνο το βράδυ, ενός παιδιού που πέθανε κουβαλώντας στους ώμους του την πιο βαριά απ' όλες τις αλήθειες. Ότι η μητέρα του δεν το αγάπησε ποτέ. Κι εκείνος με καταράστηκε να μην πιστέψει πια κανένας τους χρησμούς μου και να δω την οικογένεια και την πόλη μου να χάνονται, ενώ εγώ θα ζούσα για πάντα. Μη με πιστέψετε. Ειλικρινά, δε με νοιάζει. Εγώ δεν ήμουν ποτέ καλό κορίτσι. Δε μετάνιωσα για τίποτα και δε θρήνησα τίποτα. Αν διαβάζετε τις ιστορίες μου νομίζοντας πως είναι ψεύτικες, τι πειράζει; Τουλάχιστον δεν έχω ξεχαστεί. Είμαι ακόμα εδώ κι αυτό μετράει.
Ένα βράδυ ονειρεύτηκα το θάνατο κι από τότε η ζωή μου δεν ήταν ποτέ πια η ίδια. Άρχισα να γράφω ξανά. Είχα σταματήσει, αλλά μετά από εκείνο το βράδυ...απλώς, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δεν έχω πεθάνει ποτέ. Αλλά είδα το θάνατο και ξέρω πως είναι και έγραψα γι' αυτόν μια ιστορία που λέγεται Leviathan και δεν είναι τόσο μεγάλη όσο ακούγεται. Κι έγραψα κι άλλη μία που λέγεται Nocturno και είναι πολύ μεγαλύτερη, αλλά δεν αφορά άμεσα το θάνατο, αν και από πολλές απόψεις ίσως να είναι κι έτσι, δεν ξέρω. Το θάνατο τον είδα σ' ένα όνειρο όπου βγήκα από το σώμα μου και πέταξα στην κορυφή του δωματίου και τον είδα να στέκεται από πάνω μου, όμορφος και μόνος και θλιμμένος. Είχε μαύρα φτερά και μακριά, μαύρα μαλλιά κι ήταν ντυμένη στα μαύρα. Τα μάτια της είχαν ένα γυάλινο μπλε-γκρι χρώμα και το δέρμα της ήταν χλωμό και άυλο. Και ήξερα πως ήταν άγγελος και ήξερα πως δεν ήταν μόνη. Ήξερα. Υποσχέθηκα πως δε θα μιλούσα σε κανέναν γι' αυτό, μα τ' όνομα μου είναι Κασσάνδρα και πάνε αιώνες από την τελευταία φορά που κάποιος πίστεψε τις αλήθειες μου. Οπότε, υποθέτω ότι είτε έτσι είτε αλλιώς, το μυστικό είναι ασφαλές. O θάνατος που ήρθε κοντά μου ήταν γυναίκα, μα ο Θάνατος δεν είναι γυναίκα. Ο θάνατος είναι οι δώδεκα. Ο Pain, που γεννήθηκε χωρίς μάτια και κοιτάει πάντα τον κόσμο με άδειες κόγχες. Αν δείτε πουθενά έναν τυφλό βιολιστή, ψηλόλιγνο και με μαύρη κάπα, μην τον προσπεράσετε έτσι εύκολα. Ακούστε τον για λίγο. Αν παίζει κακά ή μέτρια, δώστε του ένα νόμισμα και φύγετε. Αν παίζει καλά, δώστε του κάτι παραπάνω. Αν όμως...αν όμως παίζει αγγελικά, καθίστε μέχρι να τελειώσει γιατί ποτέ ξανά δε θ' ακούσετε μουσική σαν τη δική του κι ο θάνατος δεν παίζει τα τραγούδια του για τους νεκρούς. Η Paranoia, που το βλέμμα της κρύβει την τρέλα και το σώμα της φαίνεται πάντοτε να τρέμει. Τα μαλλιά της έχουν το χρώμα του μπισκότου. Όχι μπισκότου βουτύρου, όπως τα πτι-μπερ, ούτε Oreo. Έχουν το χρώμα μπισκότου βρώμης που αμφιβάλλω αν είναι χρώμα ούτως ή άλλως, μα εκείνη έτσι λέει για τον εαυτό της. Αυτή δε φεύγει πολύ συχνά από το σπίτι της. Παλιά έβγαινε συχνότερα γιατί παλιά ήταν πολύ πιθανότερο να πεθάνει κάποιος από τρέλα παρά από οτιδήποτε άλλο. Τώρα όμως περνάει τον περισσότερο καιρό κλεισμένη μέσα, καθισμένη σε μια γωνία, ψιθυρίζοντας στον εαυτό της όλα τα μυστικά εκείνα που, όπως και τα δικά μου, κανείς δεν τα πιστεύει αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο αληθινά. Ο Murder είναι σχεδόν πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά του αρέσει η σκιά και δεν είναι εύκολο να τον βρεις, ακόμη κι αν τον ψάξεις. Δεν είναι κακός θάνατος, στο κάτω-κάτω δεν είναι δικό του το φταίξιμο αν στους ανθρώπους αρέσει να σκοτώνουν. Αυτός απλώς κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι πολύ ψηλός, και τα φτερά του, παρόλο που είναι μαύρα, όπως όλων των ενήλικων θανάτων, καμιά φορά λάμπουν με μια κοκκινωπή λάμψη, ένα κόκκινο πολύ βαθύ, αιμάτινο. Τα μαλλιά του είναι επίσης μαύρα και τα μάτια του τόσο ευμετάβλητα που ποτέ δεν ξέρεις τι χρώμα θα πάρουν. Η Malaria είναι η λιγότερο όμορφη απ' όλους τους θανάτους, αλλά πανέμορφη παρόλ' αυτά. Μπορεί να τη δείτε στα νοσοκομεία ή στις καλύβες, στις βίλες και στα παγκάκια των πάρκων. Είναι η χλωμή, αποστεωμένη κοπέλα με το ανήσυχο βλέμμα και τα σταχτιά μάτια. Είναι το κορίτσι που προσπερνάτε τρέχοντας, χωρίς δεύτερο βλέμμα, γιατί όταν εκείνη είναι εκεί, με κάποιον τρόπο νιώθετε πως ο θάνατος πλησιάζει. Έχει σκούρα καστανά μαλλιά και το αγαπημένο της χρώμα είναι το γκρι. Loss, είναι το όνομα εκείνου που παίρνει τους ζωντανούς-νεκρούς. Αυτούς που πεθαίνουν μέσα τους πριν η καρδιά τους σταματήσει να χτυπάει. Αυτούς που πεθαίνουν όταν μένουν μόνοι. Όταν χάνονται αυτοί που αγαπάνε. Αυτοί που τους δίνουν ζωή. Ο Loss έχει κάτασπρα μαλλιά και τα μάτια του είναι διάφανα, σαν να φτιάχτηκαν από δάκρυα. Λένε πως είναι ο πιο σοφός ανάμεσα στους θανάτους. Δεν κρύβεται, αλλά δεν του αρέσει να τον προσέχουν. Είναι ο άνθρωπος με το καπέλο και την καμπαρτίνα που κανείς δεν ξέρει στις κηδείες και όλοι αναρωτιούνται αν είναι ο εραστής, ο νόθος γιος ή ο δολοφόνος. Αλλά που όλοι έχουν ξεχάσει μετά τον καφέ. Η Lux είναι όμορφη σαν αμαρτία και τα μαλλιά της είναι σαν τον ήλιο. Λατρεύει τη θνητή ζωή και μάλιστα, όσο πιο σπάταλη και χωρίς φραγμούς, τόσο το καλύτερο. Είναι παντού. Στις επιδείξεις μόδας, στα δελτία ειδήσεων, στα κοσμικά γεγονότα, μαστουρωμένη στα ακριβά κλαμπ, πρωταγωνίστρια στα όργια των επωνύμων. Κι αν δεν το ξέρουν, της ανήκουν. Κι αν λένε ότι οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ, η Lux ξέρει καλύτερα. Όλοι πεθαίνουν, χαμογελάει το κατακόκκινο στόμα της. Όλοι. Ο Vain είναι ψηλός, με ήρεμο, αυστηρό πρόσωπο και πολύ κοντά μαλλιά. Τα μάτια του είναι μισοσβησμένα, σαν καπνός και δικοί του είναι όλοι εκείνοι που αγωνίζονται για χαμένα όνειρα και χίμαιρες, όλοι αυτοί που θάβονται με την πίστη πως, ακόμη και νεκροί, θα καταφέρουν να βρουν το θησαυρό που έθαψαν οι πειρατές στην αυλή τους πριν αιώνες. Ακόμη, είναι δικοί του όσοι πολεμάνε κι όσοι κυρήττουν, γιατί κανένας σκοπός δεν είναι ιερός και κανένας πόλεμος δεν είναι δίκαιος. Όχι σ' αυτή τη γη. Όχι αυτές τις μέρες. Ίσως και ποτέ. Η Veritas είναι ο δικός μου θάνατος, αυτός που μ'επισκέφθηκε μια νύχτα με παράξενα όνειρα. Η Veritas παίρνει αυτούς που της ανήκουν με ακρίβεια και θλίψη, όπως όλες οι αλήθειες. Γιατί, αν και δεν το ξέρουμε, οι αλήθειες μπορούν να σκοτώσουν. Αργά ή γρήγορα, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Ο Bellum είναι αυτός που τσακώνεται μονίμως με τον Vain για τα πτώματα που μένουν στα πεδία των μαχών. Τσακώνονται από τότε που υπάρχουν άνθρωποι αλλά ποτέ δεν κατέληξαν πουθενά. Συνήθως καταλήγουν να τα μοιράζονται στην τύχη και να μη μιλάνε για μερικά χρόνια, αλλά στο τέλος πάντα τους περνάει. Αδέρφια είναι, άλλωστε. Μοιάζει λίγο με αγαθό γίγαντα και τα φτερά δεν του ταιριάζουν πολύ, γι' αυτό τα κρατάει κρυμμένα τον περισσότερο καιρό. Η Betrayal είναι η πιο γνωστή απ' όλους τους θανάτους, αν και κάπως υπερτιμημένη σύμφωνα με τα αδέρφια της. Στο κάτω-κάτω, εκείνοι μπορούν να αναφέρουν χιλιάδες περιστατικά ενώ εκείνη έγινε διάσημη για ένα. Μόνο και μόνο επειδή κάποιος φίλησε το δάσκαλό του για τριάντα αργύρια. Κι εκείνη, βέβαια, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθεί να θάψει την όλη ιστορία - άλλωστε έχει κάνει πολλά περισσότερα απ' αυτό το ασήμαντο, κατά τη γνώμη της, γεγονός- όμως ακόμα να τα καταφέρει. Ο Eleos και η Elegeia είναι τα μικρότερα από τα αδέρφια. Έχουν μπλε μαλλιά, μπλε μάτια και μπλε φτερά. Ντύνονται πάντα στα μπλε και σχεδόν πάντα εμφανίζονται μαζί. Είναι τα παιδιά με το αθώο βλέμμα που όλοι νομίζουν ότι είναι παρενέργεια του θανάτου. Είναι οι τελευταίοι θάνατοι. Και η μικρή Elegeia είναι αυτή που ξεκίνησε όλο το μπέρδεμα και με ανάγκασε να γράψω το Nocturno, αφενός γιατί, όπως είπε, ήταν πολύ καλή ιστορία για να πάει χαμένη και, αφετέρου γιατί, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε σημασία. Ποιος θα με πίστευε; Τόσους αιώνες σ' αυτή τη γη, που πια την ξέρω όπως το σώμα μου, τόσους αιώνες συνάντησα ένα θάνατο μονάχα κι αυτός δεν πήρε εμένα τελικά. Εγώ δεν ήμουν ποτέ καλό κορίτσι. Ξεγέλασα ένα μάγο που τον έλεγαν Απόλλωνα και που όλοι νόμιζαν ότι ήταν θεός, για να μου δώσει το χάρισμα της ενόρασης. Αλλά αντάλλαξα τη ζωή μου με τη ζωή του παιδιού του -του παιδιού μας- εκείνο το βράδυ, ενός παιδιού που πέθανε κουβαλώντας στους ώμους του την πιο βαριά απ' όλες τις αλήθειες. Ότι η μητέρα του δεν το αγάπησε ποτέ. Κι εκείνος με καταράστηκε να μην πιστέψει πια κανένας τους χρησμούς μου και να δω την οικογένεια και την πόλη μου να χάνονται, ενώ εγώ θα ζούσα για πάντα. Μη με πιστέψετε. Ειλικρινά, δε με νοιάζει. Εγώ δεν ήμουν ποτέ καλό κορίτσι. Δε μετάνιωσα για τίποτα και δε θρήνησα τίποτα. Αν διαβάζετε τις ιστορίες μου νομίζοντας πως είναι ψεύτικες, τι πειράζει; Τουλάχιστον δεν έχω ξεχαστεί. Είμαι ακόμα εδώ κι αυτό μετράει.
