Πες μου, έχεις νιώσει ποτέ ότι ο κόσμος γύρω σου ξεφλουδίζει σαν πορτοκάλι και λιώνει στο άπειρο, μέσα σ' ένα υγρό φάσμα από χρώματα και οσμές που δεν μπορείς να προσδιορίσεις γιατί είναι άγνωστα στο υπάρχον σύμπαν;
Πες μου, έχεις νιώσει ποτέ ότι οι άνθρωποι γύρω σου μεταμορφώνονται σε πεταλούδες και τα κτήρια ξεβάφουν μεγαλοπρεπώς μέσα σε ασετόν και διαλυτικό χρώματος;
Αν το έχεις νιώσεις, τότε θα ξέρεις για τι πράγμα μιλάω. Θα ξέρεις καλά αυτήν την αίσθηση σουρεαλισμού που κατακλύζει τα πάντα όταν η ζωή σου σε οδηγεί σε δρόμους και καταστάσεις που ποτέ δεν φανταζόσουν.
Αν μου έλεγε κάποιος πριν πέντε χρόνια ότι σήμερα θα βρισκόμουν εδώ και θα μου συνέβαιναν αυτά που μου συμβαίνουν θα γέλαγα και θα του έλεγα πως αποκλείεται. Αν μου έλεγε κάποιος πριν πέντε χρόνια ότι κάποτε θα έφτανα να μετατραπώ σε δυνατό και γενναίο άνθρωπο, θα μελαγχολούσα, καθώς θεωρούσα κάτι τέτοιο αδύνατο. Όμως, στην τελική, τα προβλήματα υπάρχουν για να λύνονται και η τελειότητα είναι βαρετή.
Αναρωτιέμαι γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να φανταστώ τότε την τροπή που θα έπαιρναν τα πράγματα και πώς, τελικά, θα κατέληγα στο σήμερα. Αλλά δεν είναι και τόσο παράλογο, αν το καλοσκεφτεί κανείς. Όπως έλεγε κι ο Mal, άλλωστε, κάπου στον κόσμο υπάρχει μια σφαίρα για τον κάθε έναν από μας, με το όνομά μας χαραγμένο επάνω. Απλά, όσο πιο νέοι, όσο πιο αθώοι είμαστε, τόσο λιγότερο το συνειδητοποιούμε. Πιστεύουμε ότι αυτά που νιώθουμε κι αυτά που θέλουμε θα κρατήσουν για πάντα, όμως η αλήθεια είναι πως αυτό γίνεται μονάχα μία στο εκατομμύριο και, συνήθως, στα παραμύθια.
Κι έπειτα οι καταστάσεις αλλάζουν και οι άνθρωποι αλλάζουν και βρισκόμαστε, ξαφνικά, με νέες παρέες, σε νέα περιβάλλοντα, με νέες ελπίδες και νέα όνειρα. Γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, να προσαρμόζεται στις καταστάσεις και να αντέχει. Κι έτσι τα πάντα ρει κι εμείς κάθε φορά ετοιμαζόμαστε για νέες ήττες, για νέες συντριβές.
Φυσικά, έρχεται μοιραία κι εκείνη η στιγμή μετά τις μεγάλες αλλαγές που αισθάνεσαι χαμένος και μπερδεμένος κι αναρωτιέσαι "και τώρα τι"; Αλλά ξέρεις ποιο είναι το θέμα; Ότι δεν έχει σημασία. Ότι δεν μπορείς να σχεδιάσεις τίποτα, όχι στ' αλήθεια, και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ζήσεις αυτά που σου συμβαίνουν, να τα ζήσεις και να χαρείς κάθε στιγμή, επώδυνη κι ευχάριστη, σαν να ήταν η τελευταία σου γιατί, στο τέλος της μέρας, αυτό ακριβώς σημαίνει το να ζεις. Να βιώνεις τα πάντα στο μέγιστο, να θέλεις τα πάντα, να μεθάς με το θαύμα του να βρίσκεσαι εδώ και να συνεχίζεις τον αγώνα παρά τις αναποδιές και τα σκατά που μπορεί να σου τύχουν.
Και μπορεί ο κόσμος να ξεφλουδίζει σαν πορτοκάλι γύρω σου, αλλά να πάει στο διάολο, τα πορτοκάλια έχουν ωραία γεύση, ειδικά τους φθινοπωρινούς μήνες και στην Αγγλία κάνει πανέμορφο καιρό.Οπότε, όπως λέει και η σοφή λαϊκή ρήση, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα. Κι αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και την παλεύεις ή τέλος πάντων, το προσπαθείς έστω και λίγο, θα δεις ότι υπάρχει χρυσάφι στην άκρη του ουράνιου τόξου και, ακόμη κι αν δεν υπάρχει, δεν σημαίνει ότι εσύ πρέπει να σταματήσεις να το ψάχνεις.
Πάω στοίχημα πως όλα αυτά σου ακούγονται κινέζικα και πως δεν έχεις ιδέα τι συμπέρασμα πρέπει να βγάλεις από το παραλήρημά μου. Γι' αυτό θα σε γλιτώσω από τον κόπο και θα σου πω ότι δεν χρειάζεται να βγάλεις κανένα συμπέρασμα κι ότι απλά σήμερα είναι μία από εκείνες τις μέρες που τα χέρια μου με τρώνε και ξέρω πως αν δεν βγάλω αυτά που νιώθω στο χαρτί ή -εν προκειμένω- στην οθόνη, θα σκάσω.
Ξέρεις πως είναι. Μετά από τόσον καιρό, να γράφεις επιτέλους και πάλι. Στην αρχή ξεκινάς κάπως άβολα, κάπως διστακτικά, σαν να μην είσαι και πολύ σίγουρος, αλλά μετά από λίγο ξεχνάς τα πάντα, δεν σκέφτεσαι καν κι όλες οι λέξεις ξεχύνονται από μέσα σου τόσο απλά, τόσο φυσικά, σαν το να γράφεις να είναι αυτό το οποίο ανέκαθεν ήσουν προορισμένος να κάνεις. Κι όταν τελειώνεις, εξαντλημένος σωματικά και πνευματικά όπως μετά από μια νύχτα ξέφρενου σεξ, είσαι απλά αλλού, αιωρείσαι πάνω από το άπειρο μ' ένα χαμόγελο ευτυχίας και κόπωσης που δεν ξέρεις αν σου αξίζει ή αν το κέρδισες, αλλά και δεν σε νοιάζει κιόλας. Γιατί το να γράφεις είναι αυτό που είσαι, όχι αυτό που κάνεις, γιατί γνωρίζεις, βαθιά μέσα σου, πάντα γνώριζες, πως είσαι λέξεις, μελάνι και χαρτί, πως το μυαλό σου λειτουργεί σε άλλο μήκος κύματος και δεν σκέφτεται με λόγο αλλά με γραφή.
Κι αυτή ακριβώς είναι η αίσθηση όταν μετά από τόσον πολύ καιρό νιώθεις και πάλι ότι είσαι εδώ, ότι υπάρχεις κι έχεις ακόμη πράγματα να πεις, πράγματα να γράψεις, ότι τα πράγματα αυτά δεν θα τελειώσουν ποτέ κι ότι όταν πιστεύεις πως θα τελειώσουν είναι η μιζέρια κι η κατάθλιψη που μιλάνε κι είναι κακόβουλοι σύντροφοι. Αλλά είσαι πλάσμα υδρόβιο, ζεις μέσα σε μια λίμνη από μελάνι και καμιά φορά βυθίζεσαι για μέρες, για μήνες, για χρόνια και πέφτεις σε χειμερία νάρκη αλλά ξέρεις καλά πως πάντα, πάντα έρχεται η στιγμή που θα ξυπνήσεις πάλι και θα αναδυθείς πάλι κι η ανάσα που θα πάρεις θα γεμίσει τους πνεύμονές σου μέχρι την επόμενη κατάδυση. Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, στο είπα, δεν στο είπα;
Κι αν δεν βγάζεις άκρη, τι μ' αυτό; Δεν είναι όλα ιστορίες. Ή ίσως και να είναι. Ποιος ξέρει στ' αλήθεια; Σίγουρα όχι εγώ.
5 παράξενοι και σκοτεινοί επισκέπτες:
Γεια σου!Γράφεις υπέροχα , τόσο υπέροχα που καταντά εθιστικό!Ελπίζω να μας επιφυλάσσεις καταδύσεις σε ιστορίες αναπάντεχες και μαγικές όπως παλιότερα!
Been there, done that και είμαι αρκετά σκατόγρια για να θυμάμαι και το αμίμητο χιτάκι "Ζωή σαν πορτοκάλι". But I digress.
Μετατρεπόμαστε σε δυνατούς και γενναίους, ή απλά εξελισσόμαστε, activating and furthering our goddamn potential? Τείνω προς την κουρτίνα δυο, γιατί τίποτα δεν υλοποιείται μέσα απ' τον λεπτό αέρα (εκτός, ίσως, απ' την τάση μου να σοδομίζω τις γλώσσες που χρησιμοποιω, but I digress). Οι εμπειρίες μας δεν είναι μόνο αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε, αυτό που θα γίνουμε και (ναι, διάολε, γουάη νότ;) αυτό που θα αφήσουμε πίσω. We're surrounded by bridges, love; waiting to either be crossed or blown to smithereens. Και σ' αυτό τον κόσμο δε μας κρατάει (τελικά) καμία εγγύηση branded forevah, αλλά οι ξεχωριστές στιγμές, οι μικρές τελίτσες στο τεράστιο connect-the-dots which is life.
But you already know all that, don't you?
Sure you do.
So, what now? You roll with it, duck. Simple as that. It's also good you acknowledge that you have a shitload of things to say, do and write --you save me the trouble of reminding you-- and we are all glad we're along for the ride. Here, I brought cookies, and I'm sure someone will tend to the drinks (or that weird herbal concoction, whatever swings your dinghy). And now I have to physically restrain myself from posting a link to that damn Scorpions song, but what the heck, I'll quote it anyway. The best is yet to come.
The bullets are many. Rest assured that they all have your name etched on them like a primitive graffiti gone wrong. Sometimes, as you already know, you get to dodge a few, 'cause you're a leaf on the wind and that's how you soar. Sometimes you don't --but you know what? Scars are tattoos with better stories.
And if I can promise you one thing, is that you'll never run out of cookies.
@ Impala
Καλώς ήρθες στο τσαρδί μας, εύχομαι να περάσεις καλά με τη συντροφιά μας.
Υ.Γ. Φαν του supernatural κι εσύ;
@ Sugar
Very fuzzy and cute (and don't even dare go there and call me names) and you're right, of course. Well, one thing I know for sure though is that I'm in a good place at the moment and I'd not give it up for all the world.
Ευχαριστώ για το καλοσώρισμα!Ναι , ειμαι fan του supernatural γενικώς και αορίστως , αλλά ακόμη γενικότερα και υποκειμενικότερα είμαι fan της καλής γραφής.
''Below the streets and above the rooftops'' και εγώ νομίζω πως απλά εξελισσόμαστε και ενεργοποιούμε το αρχικό μας προσωπικό δυναμικό που είναι μια τεράστια δεξαμενή πιθανοτήτων ικανή να μας απασχολήσει μια ζωή με την ανακάλυψη και εξέλιξη τους.Η ζωή θα βρίσκει φυσικά κατά καιρούς τρόπους να μας εκπλήσσει και νομίζω πως απλά δεν πρέπει να πιστέψουμε στο ξεκάρφωτο , στο απολύτως ασύνδετο και στις αλλαγές από το πουθενά.
Το πρώτο που σκέφτηκα βλέποντας το nick σου ήταν ότι δεν παίζει, θα είσαι φαν :Ρ
Χαίρομαι ιδιαιτέρως, νιεχ νιεχ.
Δημοσίευση σχολίου