Adagio

Πόσες φορές θα προσπαθήσεις να χαθείς;

Σε βρήκαν ένα πρωινό λίγο πριν φύγεις

Είχες μια σφαίρα καρφωμένη στην καρδιά

Στα χειρουργεία οι γιατροί σου έδωσαν ζωή

Μα εσύ δεν ήθελες ποτέ τέτοια ζωή τεμαχισμένη

Να αναπνέεις σε μια φιάλη οξυγόνου...

Δεν ήτανε αυτά τα όνειρά σου

Ήθελες να σε καταπιούν οι ηλιαχτίδες

Να διαλυθείς στα φύλλα και στη γη

Να είναι ελεύθερη η ψυχή σου να πετάει

Κι όχι φυλακισμένη σε κλουβί.

Λίγο καιρό μετά, στο σπίτι πάλι

Άνοιξες το κορμί σου με λεπίδες

Σε βρήκαν, αίμα και νερό, γυμνό κορμί

Και πάλι σε προλάβανε για λίγο

Χωρίς εσένα έφυγε το τρένο της αυγής

Τώρα έχεις μέσα σου ξένη καρδιά και ξένο αίμα

Μα η ψυχή σου παραμένει κλειδωμένη

Οι πόρτες που χάραξες στο σώμα σου

Δεν ήταν αρκετά μεγάλες για να φύγει

Και τώρα τι; Ίσως μια δοκιμή ακόμα να σε πείσει

Ποτέ σου δεν θα φύγεις από δω

Κι ωστόσο, ξέρεις, δεν υπάρχεις πουθενά

Κανένας τόπος δεν αρκεί να σε χωρέσει

Κανένα σώμα δεν μπορεί να σε αντέξει

Μικρή ψυχή, ανόητη, θλιμμένη

Πού σβήνεις και πού χάνεσαι στο κλάμα του ουρανού;