...είναι το ποτάμι. Χιλιάδες πρόσωπα εναλλάσσονται στα κύματα, κανένα κι όλα τους, εγώ. Δεν έχω πρόσωπο δικό μου ούτε ιστορία, δεν έχω τίποτα, ναυαγός στο έλεος των στοιχείων και της καλοσύνης των ξένων. Κοιτάζω κάθε ένα τους προσεκτικά, ψάχνω να βρω τις ομοιότητες αθέλητα, σαν αυτά τα κουίζ στα περιοδικά, βρες τη διαφορά. Ένα έχει τα μάτια μου, άλλο τα μαλλιά μου, τρίτο το στόμα μου, την έκφρασή μου, πέμπτο το σώμα μου και πάει λέγοντας. Έχω σπάσει σε μυριάδες κομμάτια, κάθε κομμάτι έχει κρυφτεί και κάπου αλλού κι εγώ τα ψάχνω προσπαθώντας να τα κολλήσω, μα δεν γίνεται. Υπάρχουν μέρη που έχουν θρυμματιστεί σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει τίποτα για να κολλήσεις κι όσο κι αν το παλεύω ξέρω πως τελικά το όλο αποτέλεσμα θα μοιάζει με κάποιο γκροτέσκο, κακοσυνδυασμένο παζλ.
Κι η Ιστορία; Α, ναι, βέβαια. Η Ιστορία. Υπάρχει παντού, σε κάθε κομμάτι κι από λίγη, αλλά το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο, δεν έχω πρόσωπο, δεν έχω ιστορία, μόνο μια μάσκα και ασύνδετες αναμνήσεις. Χαρά στη μία, πόνος στην άλλη, ταπείνωση στην τρίτη, αηδία, οργή στην πέμπτη, στην έκτη μίσος και ούτω καθεξής.
Το βλέμμα μου ξεκολλάει απ' τα νερά, κοιτάω τα χέρια μου, τη χλωμή τελειότητα του δέρματος, χωρίς σημάδια, χωρίς ουλές, χωρίς τίποτα που να φανερώνει ότι αυτό το σώμα βγήκε από το προστατευτικό του περιτύλιγμα και πέρασε μέσα από τη φωτιά και έζησε για να πει την Ιστορία. Γιατί δεν την έχω, δεν την έχω και μου λείπει, παλεύω να βάλω αυτά τα θραύσματα στη σειρά, να δω τη λογική, τα νήματα πίσω τους, μα δεν τα καταφέρνω και κάτι μέσα μου με σπρώχνει στην άκρη και ταλαντεύομαι, μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, κίνηση υπνωτιστική και σαγηνευτική συγχρόνως, μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, με γοητεύει τόσο η προοπτική της πτώσης.
Είναι το ίδιο κάτι που με σπρώχνει από μέσα προς τα έξω, το ίδιο κάτι που καμιά φορά με κάνει να θέλω να ουρλιάξω μέχρι να σκιστούν οι φωνητικές μου χορδές και να κάψω πράγματα και να ματώσω μέχρι να μη μείνει τίποτε, τίποτε άλλο μέσα μου πέρα από τη γλύκα της κόπωσης και του αδειάσματος.
Δεν θέλω άλλο, δεν το αντέχω το ποτάμι. Θέλω έναν χείμαρρο ορμητικό, να χωθώ από κάτω και να εξαφανιστώ. Πόσο χειρότερη μοίρα μπορεί να είναι από το να υπάρχω έτσι; Αλλά γιατί; Γιατί το έτσι μου προκαλεί τόσο φόβο και τόσο πόνο και τόση απέχθεια; Πολλά θα μπορούσα να πω, αλλά υπάρχει κι ενα που δεν μπορώ, που δεν έχω πει ποτέ κι είναι μεγάλο αγκάθι. Δεν βγήκε τότε που έπρεπε και τώρα έχει ριζώσει και το αίμα μου σαπίζει, η σάρκα μου μουχλιάζει από μέσα προς τα έξω.
Κι έτσι οχυρώνω τον εαυτό μου πίσω από πέπλα κι από μάσκες γιατί ξέρω πως το κακοφόρμισμα θα φανεί κάποια στιγμή και γιατί υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που μου φωνάζει με όλη του τη δύναμη πως δεν είναι δυνατό να θέλω αυτό που με τρομοκρατεί -και για πολύ καλούς λόγους- και πως ο λόγος που δεν έχω πρόσωπο ούτε ιστορία είναι επειδή ήμουν σπασμένη εξαρχής.
0 παράξενοι και σκοτεινοί επισκέπτες:
Δημοσίευση σχολίου