Δεν Είναι Παρά Δέρμα

Previously on Tales from the Crypt - Ντόμινο

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα στο γραφείο χωρίς να περιμένω απάντηση. Τα νέα που είχα ήταν υπερβολικά σημαντικά για να περιμένουν. Εξάλλου, οι καλοί τρόποι και το εθιμοτυπικό ποτέ δεν ήταν τα δυνατά μου σημεία.

Ο Βαρούχ ήταν καθισμένος στην πολυθρόνα του, μισοκρυμμένος πίσω από ένα τεράστιο, δερματόδετο βιβλίο του οποίου τον τίτλο αδυνατούσα να αναγνωρίσω μιας και ήταν γραμμένος σε μια παράξενη γλώσσα η οποία θα ορκιζόμουν ότι δεν ανήκε σε καμία φυλή του γνωστού κόσμου. Το ατσαλάκωτο, μαύρο κοστούμι και το ημίψηλο καπέλο που φορούσε θα έκαναν οποιονδήποτε άλλο στη θέση του να μοιάζει γελοίο, όμως όχι εκείνον. Ο Βαρούχ δεν θα μπορούσε να μοιάζει γελοίος ακόμη κι αν φόραγε φανελένιες πιτζάμες με ροζ ελεφαντάκια. Εντάξει, ίσως σ'αυτήν την περίπτωση να έδειχνε λίγο γελοίος, αλλά και πάλι. Λίγο. Ήταν σχεδόν αφύσικα ψηλός και εξίσου αφύσικα αδύνατος. Το πρόσωπό του ήταν οστεώδες και γεμάτο γωνίες, με ψηλά, έντονα ζυγωματικά και σκαμμένα μάγουλα. Είχε ένα ζευγάρι σκοτεινά μάτια, στο γκρι-μαύρο χρώμα του άνθρακα και το δέρμα του ήταν χλωμό σαν πεθαμένου. Την πρώτη φορά που τον είχα αντικρίσει είχα σκεφτεί πως έμοιαζε λίγο με νεκροθάφτη που είχε ξεπηδήσει από τη Βικτωριανή εποχή. Φυσικά, όσο περισσότερο τον γνώριζα, τόσο περισσότερο βεβαιωνόμουν πως αυτή η πρώτη εντύπωση ήταν εξωφρενικά απατηλή, αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, μόνο και μόνο γιατί ο Βαρούχ είχε γεννηθεί πολύ πριν την εν λόγω βασίλισσα. Αμφιβάλλω αν ήξερε κανένας άλλος εκτός από την Πυθία πότε ακριβώς είχε γεννηθεί, όμως διάφορα στοιχεία που του είχαν ξεφύγει περιστασιακά πρόδιδαν πως ήταν αρκετά παλιά. Ίσως όχι τόσο παλιά όσο η Κορνηλία, όμως αρκετά ώστε να μου προκαλεί μια ακαθόριστη ανησυχία όταν βρισκόμουν στην παρουσία του.

Δεν ήταν μόνος του στο δωμάτιο. Η Ραίην στεκόταν όρθια, περιεργαζόμενη τα εκτοντάδες βιβλία που κοσμούσαν τα ράφια του, με τα μαύρα μαλλιά να χαϊδεύουν τους ώμους της και μια σκεφτική έκφραση στα ανοιχτογάλανα μάτια της. Το σώμα της ανήκε σε μια γκοθού και η Ραίην,παρότι δεν είχε ποτέ ως τότε ασχοληθεί με την εν λόγω κουλτούρα, υιοθέτησε το ρόλο στην εντέλεια. Μαύρη δαντέλα αγκάλιαζε τους εξωφρενικά λεπτούς της ώμους και το στέρνο της ήταν ασφυκτικά κλεισμένο μέσα στον κορσέ ενός λευκού φορέματος που μου θύμιζε αμυδρά νυφικό. Το όλο αποτέλσμα ήταν κάτι ανάμεσα σε ανατριχιαστικό και παράξενα θελκτικό. Το μόνο που απέμενε από την κοπέλα που ήταν κάποτε ήταν εκείνο το βλέμμα της, βλέμμα ανθρώπου που είχε δει περισσότερα απ' όσα έπρεπε και το είχε πληρώσει. Αυτό και η αγάπη της για τα ακριβά υφάσματα, η οποία δεν είχε αλλάξει από τη νύχτα που την είχα πρωτοσυναντήσει. Τότε, βέβαια, ήταν ντυμένη διαφορετικά κι είχε τινάξει τα μυαλά της στον αέρα εξαιτίας της δικής μου ηλιθιότητας, αλλά ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες;

“Λοιπόν;” ρώτησε ο Βαρούχ. “Φαντάζομαι πως όσο ελκυστική κι αν είναι η Ραίην δεν ζήτησες να μας δεις μόνο και μόνο για να τη θαυμάσεις”.

Αυτό ήταν ένα από τα πράγματα που μισούσα επάνω του. Μπορούσε να λέει τα πιο ειρωνικά, τα πιο προσβλητικά ή τα πιο αστεία πράγματα με την απάθεια μιας άψυχης κούκλας. Ξεκόλλησα -με αρκετή προσπάθεια είναι η αλήθεια- το βλέμμα μου από τη Ραίην και πέταξα το βιβλίο στο γραφείο του.

Οι “Μέρες του Αίματος”. Πραγματικά, δεν θα μπορούσε να έχει σκεφτεί καλύτερο τίτλο από αυτόν. Ο Βαρούχ ανασήκωσε ένα φρύδι κοιτώντας με ερωτηματικά, ωστόσο δεν έκανε την παραμικρή κίνηση.

“Μας εκθέτει”, είπα απλά, επαναλαμβάνοντας τα λόγια της Κορνηλίας.

Αυτό του κίνησε το ενδιαφέρον. Η Ραίην στράφηκε προς το μέρος μου αδυνατώντας να κρύψει την έκπληξή της.

“Μας εκθέτει”;

Η φωνή της ήταν απαλή και ευχάριστη.

Ένευσα καταφατικά.

“Μιλάει για τους Νυκτόβιους. Και δεν εννοώ για τους μύθους και τα παραμύθια που οι ίδιοι έχουν καλλιεργήσει. Μιλαέι για τους πραγματικούς Νυκτόβιους και η υπόθεση στην οποία αναφέρεται είναι επίσης πραγματική. Πέντε χρόνια πριν, το σκηνικό με τον τραγουδιστή που βρέθηκε παλουκωμένος, τη νεκρή κοπέλα με τις τρύπες στο λαιμό και τις στάχτες; Θυμάσαι τι χρειάστηκε να κάνουμε για να το καλύψουμε; Είναι όλα σ'αυτό το βιβλίο. Τα πάντα”.

Άφησε το βιβλίο που διάβαζε στο πλάι, ακούμπησε τους αγκώνες του στο γραφείο κι έπλεξε τα δάχτυλά του μεταξύ τους.

“Πώς το ανακάλυψες”;

Ήξερα πως θα το ρώταγε και κατάφερα να πιαστώ απροετοίμαστος παρόλα αυτά. Ανασήκωσα τους ώμους μου, προσπαθώντας να μη δείξω πως το θέμα μου προκαλούσε ανηχανία.

“Τυχαία. Στο βιβλιοπωλείο. Δεν είναι να πεις ότι δεν κυκλοφορεί κιόλας”.

Ένας καγχασμός ξέφυγε από τα χείλη της Ραίην, αλλά δεν είπε τίποτα κι όταν την κοίταξα αμέσως χαμήλωσε το βλέμμα.

“Μάλιστα”, σχολίασε ο Βαρούχ.

Αναρωτήθηκα αν με πίστευε. Κι αμέσως μετά αναρωτήθηκα αν είχε καμία σημασία.

“Τι θες να κάνουμε”;

Σηκώθηκε όρθιος και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

“Θα σας ενημερώσω απόψε. Πρώτα πρέπει να μιλήσω με την Πυθία. Πρέπει να μάθω τι ξέρει σχετικά μ'αυτό”.

Ένευσα καταφατικά και τον ακολούθησα. Προτού προλάβω να βγω από το γραφείο, όμως, ένα χέρι με άρπαξε από τον αγκώνα και με τράβηξε πάλι μέσα. Η Ραίην με έσπρωξε στον τοίχο με δύναμη που δεν θα περίμενε κανείς από το μικροσκοπικό της παράστημα και τα φαινομενικά εύθραυστα κόκκαλά της. Τα μάτια της είχαν στενέψει επικίνδυνα και με κοίταζε σαν να με περνούσε από ακτίνες Χ. Το λιγότερο.

“Συμβαίνει κάτι”; ρώτησα προσπαθώντας να το παίξω ψύχραιμος.

“Αυτή στο είπε, έτσι δεν είναι”;

Όφειλα να της το αναγνωρίσω, είχε πολύ καλό ένστικτο. Ο θάνατος είναι κάτι που μπορεί να το κάνει αυτό στους ανθρώπους. Την κοίταξα με ψεύτικη απορία.

“Αυτή”;

Με άφησε απότομα κι έκανε δυο βήματα πίσω. Μου γύρισε την πλάτη. Δεν μπόρεσα παρά να μην παρατηρήσω πως τα χέρια της ήταν σφιγμένα σε γροθιές και πως ολόκληρο το κορμί της έμοιαζε να τρέμει από την ένταση.

“Ξέρεις πολύ καλά ποια εννοώ. Η Νυκτόβια”.

Αμήχανη σιωπή απλώθηκε στο δωμάτιο. Αμήχανη εκ μέρους μου, δηλαδή, γιατί η δική της σιωπή ήταν γεμάτη προσμονή και κοχλάζουσα οργή. Η Ραίην μισούσε τους Νυκτόβιους. Τους μισούσε. Όχι, δεν υπερβάλλω. Δεν ήταν άξιο απορίας, βέβαια, δεδομένου ότι ένας από αυτούς ήταν υπεύθυνος για το ότι είχε βρεθεί εδώ. Κι εγώ, φυσικά, αλλά όπως είπαμε...ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες;

“Έχει σημασία”;

Στράφηκε προς το μέρος μου καταφανώς εξοργισμένη.

“Αν έχει...αν έχει σημασία”; με ρώτησε, σχεδόν σαν να μην πίστευε στ' αφτιά της. “Παραλίγο να πεθάνεις εξαιτίας της και με ρωτάς αν έχει σημασία; Είναι Νυκτόβια, Σεζάρ! Νυ-κτο-βι-α. Τέρας. Πώς αλλιώς πρέπει να στο πει κανείς για να το καταλάβεις”;

Η εικόνα της Κορνηλίας ξεπήδησε αθέλητα μπροστά στα μάτια μου και για μια στιγμή αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν να αποκαλεί κανείς “τέρας” ένα πλάσμα όπως αυτή. Τέλεια. Αψεγάδιαστη. Μετά, βέβαια, θυμήθηκα πως ήταν απολύτως δυνατό, δεδομένου ότι αυτό ακριβώς ήταν. Έπινε αίμα για να επιβιώσει και είχε μάθει να σκοτώνει πριν εγώ μάθω να περπατάω.

“Δεν είναι όλα τόσο απλά”, είπα μουδιασμένα.

“Απλά είναι. Εσύ τα περιπλέκεις. Τι σκεφτόσουν; Ειλικρινά, δηλαδή, τι σκεφτόσουν”;

Ανασήκωσα απότομα το κεφάλι μου και την κοίταξα στα μάτια. Αγνόησα τη θλίψη που αντίκρισα μέσα τους. Ήταν πιο εύκολο έτσι. Ήταν πιο εύκολο να της θυμώσω κι εγώ γιατί τότε δεν θα αναγκαζόμουν να σκεφτώ τι μπορεί να σήμαινε αυτή η θλίψη.

“Ειλικρινά; Πως ήταν το καλύτερο κρεβάτι της ζωής μου”, της απάντησα μ'ένα σαρδόνιο χαμόγελο.

Αυτό την αποστόμωσε. Δεν μπόρεσα να μη χαρώ γι'αυτή τη μικρή νίκη. Αρκετά είχα υποστεί τα κηρύγματά της στο θέμα της Κορνηλίας. Ήταν κάτι το οποίο απλά αδυνατούσε να καταλάβει, παρόλη την απλότητά του. Αλλά θα ήθελα να δω εκείνη να αντιστέκεται όταν θα βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με την Κορνηλία. Χαμογέλασα ενδόμυχα σ'αυτή τη σκέψη. Αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσε να καταλήξει με ένα σωρό ενδιαφέροντες τρόπους.

“Κι αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία”;

Η φωνή της ήταν τόσο χαμηλή που μετά βίας την άκουσα. Ανασήκωσα αδιάφορα τους ώμους.

“Είναι εξίσου καλός λόγος με οποιονδήποτε άλλον”.

Δεν ήταν αλήθεια, αλλά και τι νόημα θα είχε να της το πω; Ήξερα πολύ καλά τι ήθελε να ακούσει, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να πάω εκεί. Ίσιωσε απότομα την πλάτη της και μου έριξε ένα βλέμμα κοφτερό σαν ατσάλι.

“Αν δουλέψουμε μαζί σ'αυτήν την υπόθεση, φρόντισε να κρατήσεις αυτήν την πουτάνα μακριά μου”.

Ένευσα χαμογελώντας. Ήταν τόσο χαριτωμένη όταν θύμωνε. Κάτι ακόμη που δεν είχα σκοπό να της πω. Την παρακολούθησα να βγαίνει από το δωμάτιο κι αναρωτήθηκα αν είχε δίκιο. Αν η Κορνηλία ήταν όντως ένα τέρας κι εγώ έπρεπε να μείνω μακριά της ή, ακόμη καλύτερα, να τη σκοτώσω. Μέχρι που θυμήθηκα κάτι.

Είχε χαμογελάσει απόμακρα κι είχε σηκωθεί από το κρεβάτι μ' εκείνον το νωχελικό της τρόπο που μου ήταν πλέον τόσο γνώριμος όσο και τα σημάδια στο σώμα μου.

“Θα κατηγορούσες ποτέ ένα σαρκοβόρο επειδή τρέφεται με μικρότερα ζώα; Θα έλεγες ποτέ πως ένας λύκος είναι ανήθικος; Πως ένα λιοντάρι είναι τέρας; Όχι. Δεν μοιάζουν με ανθρώπους, οπότε δεν θα τα μπέρδευες με ανθρώπους. Γιατί λοιπόν κάνεις αυτό το λάθος για μας; Αυτό εδώ δεν είναι παρά ένα δέρμα, ένα περίβλημα. Δεν είμαι περισσότερο άνθρωπος από εσένα, Ανάθεμα. Γιατί πιστεύεις πως θα έπρεπε να έχω συνείδηση ή να αντιστέκομαι στη φύση μου; Δεν κάνω τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που μου επιβάλλει η ύπαρξή μου. Ή μήπως είσαι τόσο διαφορετικός από εμένα; Στο κάτω-κάτω, όταν σου έδωσαν την επιλογή, προτίμησες να πάρεις ένα σώμα που δεν σου ανήκε παρά να χαθείς για πάντα. Δεν ρώτησες τον άνθρωπο στον οποίο ανήκε αν ήθελε να πεθάνει στη θέση σου, ούτε τον σκέφτηκες ιδιαίτερα. Και μιλάς σε μένα για ηθική και συνείδηση, που δεν είχα καν επιλογή. Δεν είμαστε άνθρωποι, Σεζάρ. Ούτε εσύ, ούτε εγώ. Κι όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσεις αυτό, τόσο το καλύτερο για σένα”.