Αυτό Είναι η Ύπαρξή Μας

Previously on Tales From the Crypt - Δεν Είναι Παρά Δέρμα

Όποιον εκπρόσωπο του αντρικού φύλου κι αν ρωτήσετε, θα σας πει το ίδιο: υπάρχουν μερικά πράγματα με τα οποία κανένας άντρας δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπος. Και το νούμερο ένα στη λίστα είναι μια συνάντηση ανάμεσα στη σύζυγο και την ερωμένη του. Φυσικά, η Ραίην δεν ήταν τίποτε από τα δύο,αλλά αυτό δεν άλλαζε το γεγονός ότι οι παλάμες μου είχαν ιδρώσει και το δεξί μου πόδι κρατούσε το ρυθμό μιας ανύπαρκτης μελωδίας εκφράζοντας έτσι τη νευρικότητα που με είχε κυριεύσει στην προοπτική του τι έμελλε να συμβεί.

Όταν ο Βαρούχ επέστρεψε από τη συνάντησή του με την Πυθία και μας είπε ότι θα έπρεπε να μιλήσουμε με την Κορνηλία, αισθάνθηκα τους τοίχους γύρω μου να κλείνουν και να με πιέζουν. Το γεγονός ότι μπορούσα σχεδόν να δω την οργή της Ραίην να αιωρείται γύρω της δεν βοήθησε την κατάσταση. Μου είχε πετάξει ένα ξερό “θα σε δω σε δέκα λεπτά κάτω” και είχε φύγει κοπανώντας την πόρτα πίσω της. Τα φρύδια του Βαρούχ είχαν υψωθεί επικίνδυνα όταν στράφηκα να τον κοιτάξω, αλλά δεν φάνηκε διατεθειμένος να με λυπηθεί. Αντρική αλληλεγγύη σου λέει μετά.

Πράγματι, σε δέκα λεπτά η Ραίην ήταν στην έξοδο, ντυμένη στα μαύρα δερμάτινα από την κορυφή μέχρι τα νύχια και πάνοπλη. Μου πέρασε από το μυαλό να της πω πως αυτός ίσως να μην ήταν ο καλύτερος τρόπος να δείξουμε τις ειρηνικές μας προθέσεις, αλλά κάτι στο βλέμμα της με έκανε να το σκεφτώ καλύτερα. Δεν έβγαλε άχνα σε ολόκληρη τη διαδρομή και μόνο όταν φτάσαμε μου έκανε τη χάρη να σπάσει τη δυσβάσταχτη σιωπή.

“Πες μου γι'αυτήν”, είπε με μια παγερή ηρεμία που θα ξεγελούσε τον οποιονδήποτε.

Εκτός από μένα. Γιατί εγώ την ήξερα καλύτερα από κάθε άλλον. Ήμουν ο μόνος που την είχε γνωρίσει όπως ήταν πριν, μια γλυκιά και ήρεμη κοπέλα που δεν είχε ιδέα για την ύπαρξη της Άλλης πλευράς και δεν ήξερε καν πώς να πιάσει ένα όπλο. Μέχρι που εμφανίστηκα εγώ κι αντί να της σώσω τη ζωή, όπως ήταν το σχέδιο, της την κατέστρεψα. Άκουσα τον εκκωφαντικό ήχο του πυροβολισμού μέσα στο κεφάλι μου, όπως τον άκουγα τόσο συχνά στους εφιάλτες μου και, για μια στιγμή, βρέθηκα πίσω στο σκοτεινό αδιέξοδο όπου η Ραίην είχε πατήσει τη σκανδάλη του δικού μου όπλου και είχε απλώσει το περιεχόμενο του κρανίου της στην άσφαλτο.

Όταν την είχαμε φέρει πίσω από τους νεκρούς, ο Βαρούχ μου την είχε αναθέσει. Έτσι λειτουργούσαν τα πράγματα στο Λεβιάθαν. Όταν κάποιος γινόταν Ανάθεμα εξαιτίας σου, ήσουν υπεύθυνος γι'αυτόν μέχρι κάποιος από τους δυο σας να πεθάνει. Μια και καλή, αυτή τη φορά. Ήταν παράξενο και επώδυνο. Δεν μπορούσα καν να την κοιτάξω στα μάτια χωρίς να τη βλέπω να πεθαίνει μπροστά μου ξανά και ξανά κι όλοι περίμεναν από μένα να της μάθω να χρησιμοποιεί τις νεοαποκτηθείσες δυνάμεις της και όλη τη γκάμα των όπλων που διαθέταμε στο οπλοστάσιο προκειμένου να σκοτώνει πλάσματα της Άλλης πλευράς. Πώς θα τα κατάφερνα τη στιγμή που κάθε φορά που την έβλεπα να κρατάει όπλο τη σκεφτόμουν να σωριάζεται νεκρή στα πόδια μου με το μισό της κεφάλι διαλυμμένο; Τα κατάφερα.

Δουλέψαμε μαζί σε πολλές υποθέσεις. Ήταν πολύ αποτελεσματική και οργανωμένη, όμως με τους Νυκτόβιους έχανε τον έλεγχο. Το μίσος της γι'αυτούς δεν είχε όρια και όσες φορές κι αν είχα προσπαθήσει να επικαλεστώ τη λογική της και τη σχεδόν παθολογική αγάπη της για τους κανόνες, δεν είχα καταφέρει να την πείσω να χαρίσει τη ζωή σε κάποιον απ' αυτούς. Γι'αυτό, εκείνη η παγερή ηρεμία δεν με καθησύχαζε στο ελάχιστο. Γιατί ήξερα πως κάτω απ' αυτήν, η Ραίην μετά βίας κρατιόταν να μην ορμήσει στη βίλλα σκοτώνοντας όποιον βρισκόταν στο δρόμο της μέχρι να φτάσει στην Κορνηλία.

Μόνο που εγώ ήξερα κάτι που η Ραίην αγνοούσε. Ακόμη κι αν κατάφερνε να περάσει από όλους τους υπηρέτες και τους σωματοφύλακες, ακόμη κι αν κατάφερνε να περάσει από τις βαριές, κλειδωμένες πόρτες και τα συστήματα ασφαλείας, όταν θα έφτανε στην Κορνηλία ήταν χαμένη. Γιατί, απλά, δεν τα βάζεις με πλάσματα όπως αυτή αν δεν είσαι σίγουρος πως θα νικήσεις. Και η Ραίην δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα.

“Λοιπόν; Θα μου πεις ή θα ξημερωθούμε; Όχι ότι έχω πρόβλημα, αλλά απ' όσο ξέρω οι Νυκτόβιοι δεν είναι και πολύ συζητήσιμοι κατά τη διάρκεια της μέρας”.

Η φωνή της έσταζε ειρωνεία, φυσικά, κι αυτό δεν βοήθησε τα ήδη τεντωμένα νεύρα μου. Αν ήθελα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, έπρεπε να παραδεχτώ πως η προοπτική αυτής της συνάντησης με την Κορνηλία δεν με ανησυχούσε απλά. Με τρομοκρατούσε. Ωστόσο, ένας από τους δυο μας, τουλάχιστον, έπρεπε να μείνει ψύχραιμος. Και όλα έδειχναν πως αυτός θα ήμουν εγώ.

Ανασήκωσα τους ώμους άψυχα, σαν να μην ήξερα τι έπρεπε να της πω και τι να αφήσω απ' έξω. Προσπάθησα να θυμηθώ τι υπήρχε στο φάκελο που είχαμε για την Κορνηλία στην υπηρεσία, αλλά αδυνατούσα. Το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν η ίδια, το δροσερό της δέρμα και τα κατακόκκινα μαλλιά της, τα αιματοβαμμένα χείλη της και τα φωτεινά, πράσινα μάτια, τόσο φωτεινά, απάνθρωπα, αφύσικα φωτεινά. Τα πόδια της γύρω μου και οι στεναγμοί της στα αφτιά μου, στο μυαλό μου, παντού μέσα μου, μέχρι τα βάθη της ύπαρξής μου, βαθιά, τόσο βαθιά, ως την καρδιά.

Αλλά η Ραίην ήταν ανυπόμονη και δεν ήθελα να ρίξω κι άλλο λάδι στη φωτιά. Έκλεισα τα μάτια κι έγειρα το κεφάλι μου στο κάθισμα του αμαξιού, παλεύοντας να ανακαλέσω αυτά που μου είχε πει η ίδια η Κορνηλία.

“Ήμουν το νόθο ενός πανίσχυρου άντρα”, είχε ψιθυρίσει κοιτώντας τη φωτιά από απόσταση ασφαλείας. “Όταν πέθανε η μητέρα μου, ο πατέρας μου με έκλεισε σε ένα μοναστήρι, υποτίθεται για την εκπαίδευσή μου. Δεν πήγε καλά. Αναγκάστηκε να με πάρει κοντά του, παρόλο που η γυναίκα του δεν με ήθελε. Είχε δυο γιους. Ο ένας με λάτρεψε από την πρώτη στιγμή κι ο άλλος με μίσησε από την πρώτη στιγμή. Κάποια στιγμή, ο πατέρας μου κι ο μεγαλύτερος αδερφός μου -αυτός με τον οποίο είχα καλή σχέση- έφυγαν για να τακτοποιήσουν κάποια ζητήματα στο εξωτερικό. Ο άλλος μου αδερφός βρήκε την ευκαιρία να με ξεφορτωθεί. Ήμουν δεκατριών χρονών όταν με πάντρεψαν. Είχα το πρώτο μου αίμα μόλις δύο ή τρία φεγγάρια πριν. Δεν ήξερα τίποτα σχετικά με το πώς να είμαι καλή σύζυγος. Και δεν είχα γνωρίσει καν τον άντρα μου. Τον είδα πρώτη φορά στο γάμο. Με τρομοκράτησε και όχι άδικα, όπως αποδείχτηκε. Βλέπεις, ο σύζυγός μου αρεσκόταν στα τυχερά παιχνίδια, αλλά είχε την τάση να χάνει. Ήμουν από τότε όμορφη. Και δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να με...”

Είχε σταματήσει εκεί, σαν να μην ήθελε να πει περισσότερα ή σαν να σκεφτόταν πώς να το πει με τρόπο που να μη με σοκάρει. Κι αυτό από μόνο του έλεγε πολλά, δεδομένου ότι η Κορνηλία δεν θεωρούσε τίποτα αρκετά σοκαριστικό ώστε να κρίνει πως έπρεπε να το κρύψει. Ή, τουλάχιστον, έτσι πίστευα μέχρι τότε. Την είχα πλησιάσει και είχα προσπαθήσει να την αγγίξω, μα είχε απομακρυνθεί από κοντά μου. Κι αυτό ήταν καινούριο.

“Με ξεπούλησε”, είπε τελικά χαμηλόφωνα. “Σαν να ήμουν ένα κομμάτι κρέας. Την πρώτη νύχτα του γάμου μας και κάθε νύχτα μετά απ' αυτή. Κι όταν οι υποτιθέμενοι φίλοι του παραπονιόντουσαν για τις επιδόσεις μου ή την απροθυμία μου με χτυπούσε τόσο που αναγκαζόμουν να μείνω στο κρεβάτι για βδομάδες. Κάθε φορά που έμενα έγκυος με έβαζε να παίρνω βότανα...σκότωνε τα μωρά μου. Και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Όλοι με θεωρούσαν...βλέπεις εκείνος ήταν επιφανής, πίστευαν πως ήταν δικό μου λάθος, πως όλα ήταν δικό μου λάθος. Τον μισούσα περισσότερο απ' όσο είχα μισήσει τον οποιονδήποτε. Μέχρι και το μένος που ένιωθα για τον αδερφό μου που με είχε παγιδεύσει σ'αυτό το γάμο παρά τη θέλησή μου δεν ήταν τίποτα μπροστά σ'αυτό. Κι επειδή ακριβώς τον μισούσα, ήξερα πως θα ερχόταν κάποια στιγμή που θα βρισκόταν στο έλεός μου. Και ήρθε. Πέθανε στα χέρια μου, αργά και βασανιστικά, όπως του άξιζε. Ο αδερφός μου ήταν ο επόμενος στη σειρά, αλλά αυτό ήρθε πιο μετά. Και δεν είμαι σίγουρη ποιος από τους δυο τους υπέφερε περισσότερο, τελικά. Δεν ξέρω καν αν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι απαλλάχτηκα από δύο φαντάσματα. Κι όλα όσα ήρθαν μετά, το πέρασμά μου στην Άλλη πλευρά...οι δεκαετίες και οι αιώνες που πέρασαν...όλα ήταν αποτέλεσμα των γεγονότων που συνέβησαν τότε. Δεν υπάρχει τύχη, Σεζάρ. Δεν υπάρχει μοίρα ούτε προκαθορισμένες πορείες. Δεν ξέρω τι σας λέει αυτή η Πυθία σας, αλλά είναι ψέματα. Επιλογές και πράξεις, αυτό είναι η ύπαρξή μας. Σφάλματα, το ένα πίσω από το άλλο. Εκδίκηση, πάθος, αίμα και μουσκεμένα σεντόνια. Αυτό μόνο. Τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει σχέδιο. Αν υπάρχει, τότε σίγουρα όποιος κι αν το έφτιαξε είναι μεγάλος σαδιστής”.

Είχα προσπαθήσει να είμαι προσεκτικός μαζί της μετά απ' αυτό. Είχα προσπαθήσει μέχρι και να είμαι τρυφερός όταν κάναμε έρωτα. Αλλά δεν ήθελε. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ίσως πίστευε ότι τη λυπόμουν. Δεν θα μπορούσε να πέφτει περισσότερο έξω.

Η Ραίην κοίταζε το κενό. Έμοιαζε...δεν ξέρω. Σκεφτική. Ήταν είκοσι χρονών όταν είχε αντικρίσει την Άλλη πλευρά και το σοκ ήταν τέτοιο που δεν το είχε αντέξει κι είχε αυτοκτονήσει ενόσω εγώ ήμουν υπερβολικά απασχολημένος με το να αποτελειώνω τον Νυκτόβιο που της είχε επιτεθεί. Κι από τότε κυνηγούσε τους Νυκτόβιους με τυφλή μανία, παρόλο που δεν ήταν αυτή η δουλειά μας. Δεν την ένοιαζε. Γιατί κάθε φορά που βρισκόταν αντιμέτωπη με έναν από αυτούς θυμόταν την κοπέλα που ήταν κάποτε και τη ζωή που είχε χάσει εξαιτίας τους και εξαιτίας μου. Μερικές φορές σκεφτόμουν πως ήταν από καθαρή τύχη που δεν είχε σκοτώσει κι εμένα. Ακόμα.

Τελικά στράφηκε και με κοίταξε.

“Δεν το πιστεύω ότι σε έριξε μ'αυτές τις μαλακίες”.

Την παρατήρησα για λίγα δευτερόλεπτα, διερωτώμενος πώς ακριβώς έπρεπε να απαντήσω σ'αυτό.

“Δεν με έριξε μ'αυτές τις μαλακίες”, είπα μ'ένα μικρό, σαρδόνιο χαμόγελο. “Αν θες να μάθεις πώς με έριξε, μπορείς πάντα να της ζητήσεις συμβουλές. Είμαι σίγουρος πως θα μπορούσες να επωφεληθείς”.

Κοκκίνισε. Αν ήταν ποτέ δυνατό, η Ραίην κοκκίνισε. Την άκουσα να μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτο και βγήκε από το αμάξι σχεδόν γκρεμίζοντας την πόρτα. Την ακολούθησα βιαστικά, αλλά όχι προτού προλάβω να νιώσω ένα τσίμπημα ενοχής για τη νίκη μου.

Μας άνοιξε ένας μεσόκοπος άντρας, ντυμένος με πανάκριβο κοστούμι, ο οποίος μας οδήγησε στον προθάλαμο, λέγοντας πως η κυρία του θα ήταν σύντομα κοντά μας.

“Ποιος μιλάει έτσι στις μέρες μας”; σχολίασε πικρόχολα η Ραίην.

Ανασήκωσα τους ώμους σαν να μην ήξερα, παρόλο που ήξερα πολύ καλά. Δεν υπήρχε ούτε ένας υπηρέτης σ'αυτό το σπίτι που να ήταν νεότερος από εκατό χρονών. Μερικοί ήταν μεγαλύτεροι. Πολύ μεγαλύτεροι. Κι αυτό ήταν κάτι που είχα μάθει χάρη στις “Μέρες του Αίματος”. Δεν ήταν να απορεί κανείς που η Κορνηλία ήθελε τη συγγραφέα του βιβλίου νεκρή.

Η Κορνηλία εμφανίστηκε μέσα από τις σκιές και στηρίχτηκε στην κάσα της πόρτας χαμογελώντας σαγηνευτικά. Το βλέμμα της είχε μια φαινομενικά παιχνιδιάρικη διάθεση, όμως ήξερα πολύ καλά τι έκανε. Μας ζύγιζε και τους δύο, υπολογίζοντας πόσο ισχυροί ήμασταν και τι όπλα ήταν πιθανό να κουβαλάμε μαζί μας. Καταραμένοι Νυκτόβιοι με τις υπερφυσικές αισθήσεις τους. Τελικά, ξεκόλλησε από την πόρτα και με αργές, νωχελικές κινήσεις, κατευθύνθηκε προς το μέρος μας. Μακριά, κόκκινα μαλλιά έπεφταν σε κύματα στους ώμους της και μαύρη δαντέλα αγκάλιαζε το κορμί της σαν δεύτερο δέρμα. Ήταν σχεδόν απάνθρωπο. Το ακόμη, πιο απάνθρωπο, φυσικά, ήταν ότι ήταν καταφανώς γυμνή κάτω από το φόρεμα. Κάθισε στον καναπέ απέναντί μας και σταύρωσε τα πόδια της αποκαλύπτοντας ένα σκίσιμο στο πλάι του ρούχου το οποίο δεν είχα προσέξει. Μαύρες κάλτσες κι ακόμη περισσότερη δαντέλα. Ήθελα απελπισμένα να την πάω στο κρεβάτι, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν η Ραίην θα το εκτιμούσε. Το γεγονός πως ήξερα ότι είχε στήσει όλο αυτό το σκηνικό ειδικά για μένα δεν βοηθούσε. Το γεγονός ότι ήξερε τόσο καλά τα κουμπιά μου δεν βοηθούσε. Αλλά αποφάσισα να ασχοληθώ με την αποστολή και να ανησυχήσω γι'αυτό αργότερα.

“Σεζάρ. Ραίην”, είπε κλίνοντας το κεφάλι της σε χαιρετισμό προς κάθε έναν από εμάς.

Το χαμόγελό της ήταν εγκάρδιο και σχεδόν ειλικρινές. Σχεδόν.

“Θα το εκτιμούσα αν στο μέλλον έμενες έξω απ' το μυαλό μου”, πέταξε ξερά η Ραίην.

Σκατά. Η Κορνηλία την κοίταξε σαν να μην ήταν παρά ένας σβώλος λάσπης που είχε κολλήσει στις πανάκριβες γόβες της. Και χαμογέλασε με όλη τη σαγήνη ενός αρπακτικού. Μα τω θεώ, ήθελα να την πηδήξω επιτόπου.

“Τηλεφώνησε ο Βαρούχ. Μου είπε πως θα έστελνε τον Σεζάρ και τη Ραίην να μου μιλήσουν. Μιας και αναμφίβολα ο κύριος είναι ο Σεζάρ, κάνω λάθος να υποθέτω πως είσαι η Ραίην”; ρώτησε μελιστάλαχτα.

Μην κάνεις μαλακία, Ραίην, παρακάλεσα απελπισμένα από μέσα μου. Φυσικά, οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν.

“Γαμημένη πουτάνα”, είπε η Ραίην μέσα από τα δόντια της, τόσο χαμηλόφωνα που μετά βίας την άκουσα.

Φυσικά ξέχασε να υπολογίσει τις οξυμένες αισθήσεις της Κορνηλίας. Η οποία έβαλε τα γέλια, σαν να το διασκέδαζε υπερβολικά πολύ. Και, παρόλο που δεν αμφέβαλλα ότι πράγματι έβρισκε την όλη κατάσταση διασκεδαστική, ήξερα καλύτερα από το να επιτρέψω στη Ραίην να συνεχίσει σ'αυτό το μοτίβο. Γιατί οι διαθέσεις της Κορνηλίας ήταν σαν τον άνεμο και τη στιγμή που θα έπαυε να βρίσκει τη Ραίην διασκεδαστική, θα βρισκόμασταν κι οι δύο σε θανάσιμο κίνδυνο, ασχέτως του πόσες φορές είχα μοιραστεί το κρεβάτι της και τόσα άλλα έπιπλα μέσα στο σπίτι της και στο δικό μου. Γύρισα ήρεμα προς το μέρος της.

“Θα μπορούσα να έχω δύο λεπτά με τη συνάδελφό μου”;

Η Κορνηλία μου χάρισε ένα χαμόγελο γεμάτο υποσχέσεις και σηκώθηκε από τον καναπέ με μια κίνηση γεμάτη χάρη.

“Φυσικά”, είπε γλυκά κι εξαφανίστηκε από το δωμάτιο.

Η Ραίην με κοίταξε εξοργισμένη.

“Τι στο διάολο κάνεις”; απαίτησε να μάθει.

“Σου σώζω τη ζωή. Συνέχισε έτσι και πολύ σύντομα η Κορνηλία θα θυμηθεί ότι μπορεί να σε σκοτώσει με τουλάχιστον δέκα διαφορετικούς τρόπους προτού καν προλάβεις να κουνηθείς. Κι αυτή είναι η ευχάριστη προοπτική”.

Ύψωσε το πηγούνι της αψήφιστα.

“Είναι Νυκτόβια. Έχω αντιμετωπίσει Νυκτόβιους στο παρελθόν”.

Χρειάστηκε κάθε ρανίδα θέλησης προκειμένου να αντισταθώ και να μην της βάλω τις φωνές.

“Είναι η γηραιότερη Νυκτόβια στην πόλη. Η γηραιότερη που έχω συναντήσει ποτέ. Υπήρχε πριν τον Βαρούχ, πριν το Λεβιάθαν, πριν την υπηρεσία. Ελέγχει όλη την πόλη και είναι η μόνη που εμποδίζει τα πλάσματα της Άλλης πλευράς από το να ξεχυθούν ελεύθερα και να σκοτώσουν ό,τι ζωντανό βρεθεί στο δρόμο τους. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως είναι η μόνη που στέκεται ανάμεσα σε μας και σ'αυτούς. Το μόνο που θα κερδίσεις με τη συμπεριφορά σου θα είναι να εξαπολήσεις μια ορδή από τέρατα εναντίον μας. Κι αυτό αν ζήσεις για να δεις τα αποτελέσματα των πράξεών σου”.

“Γιατί την υποστηρίζεις”; με ρώτησε χαμηλόφωνα και θα ορκιζόμουν ότι άκουσα ένα μικρό παράπονο στη φωνή της.

“Γιατί η δουλειά μας είναι να εμποδίζουμε την έκθεση της Άλλης πλευράς στους θνητούς, όχι να κυνηγάμε Νυκτόβιους. Και γιατί η Κορνηλία δεν είναι αυτό που νομίζεις”.

Φάνηκε να το σκέφτεται για λίγο. Οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν, μόνο και μόνο για να γκρεμιστούν με τα επόμενα λόγια της.

“Είναι Νυκτόβια, έτσι δεν είναι”;

Κούνησα το κεφάλι μου απελπισμένος.

“Ναι”.

“Τότε είναι ακριβώς αυτό που νομίζω. Ένα τέρας που σκοτώνει για τη διασκέδασή του, που σε χρησιμοποίησε και εξακολουθεί να σε χρησιμοποιεί, μόνο και μόνο γιατί σκέφτεσαι με το λάθος κεφάλι. Δεν καταλαβαίνεις, Σεζάρ; Είσαι αναλώσιμος γι'αυτήν. Με το που θα πάψεις να της είσαι χρήσιμος θα σε αφήσει πάλι να πεθάνεις όπως έκανε και την προηγούμενη φορά. Κι αν πάλι γλιτώσεις, θα ξανάρθει σε σένα μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια μετά και θα σου ανοίξει τα πόδια της κι εσύ πάλι θα πέσεις στην παγίδα της γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά”.

Ένας χαμηλός ήχος γέμισε το δωμάτιο, κάτι ανάμεσα σε γουργουρητό και βραχνό γέλιο. Πραγματικά το διασκέδαζε περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε. Στραφήκαμε κι οι δύο ταυτόχρονα και την είδαμε να κάθεται στον καναπέ, σαν να μην είχε φύγει ποτέ από εκεί. Κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να ισχύει δεδομένου ότι δεν είχα την παραμικρή ιδέα σχετικά με το τι ασυνήθιστες δυνάμεις ήταν πιθανό να είχε αποκτήσει όλους αυτούς τους αιώνες της ύπαρξής της.

“Έχω την αίσθηση πως τον υποτιμάς, μικρούλα”, είπε απαλά. “Γιατί δεν τη διαφωτίζεις, Σεζάρ; Γιατί δεν της λες ακριβώς τι γνώμη έχεις για μένα; Την αλήθεια, δεν υπάρχει λόγος για κολακείες”.

Έκλεισα τα μάτια μου και πήρα μια βαθιά, επώδυνη ανάσα. Αυτός ήταν ο λόγος που έτρεμα αυτή τη συνάντηση. Προετοίμασα τον εαυτό μου για τα χειρότερα, άνοιξα τα μάτια και κάρφωσα το βλέμμα μου στην Κορνηλία. Με προκαλούσε. Κι οι δυο τους με προκαλούσαν. Αν όλο αυτό δεν κατέληγε με αίμα και θάνατο θα ήμουν πολύ τυχερός. Το δικό μου αίμα και το δικό μου θάνατο.

“Υπολογίστρια. Χειριστική. Ικανή για όλα προκειμένου να εξυπηρετήσεις τα συμφεροντά σου κι αυτά δεν είναι πάντοτε καλά. Έχεις σκοτώσει και θα σκοτώσεις ξανά, χωρίς τύψεις. Τις θεωρείς άχρηστες. Ο κόσμος σου δεν έχει θέση για τέτοια συναισθήματα. Αν σε συμφέρει να μας προδώσεις, θα το κάνεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε εμπιστεύτηκα μία φορά κι έφαγα τα μούτρα μου. Αλλά σε έμαθα. Ξέρω πώς λειτουργείς. Θα πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που παίζεις για να με ξεγελάσεις ξανά και αναμφίβολα θα το κάνεις. Αλλά θα το περιμένω. Το ξέρεις καλά κι αυτό το κάνει πιο ενδιαφέρον για σένα”.

Η Κορνηλία χαμογέλασε με ικανοποίηση. Στράφηκε προς τη Ραίην.

“Τώρα καταλαβαίνεις”; τη ρώτησε σαν να μιλούσε σε μικρό παιδί.

Καταφανώς εμβρόντητη, η Ραίην ένευσε καταφατικά.

“Τέλεια. Πείτε μου, λοιπόν. Σε τι μπορώ να σας βοηθήσω”;