Θεριστές

Previously on Tales from the Crypt - Αυτό Είναι η Ύπαρξή Μας

Η Ραίην κι εγώ ανταλλάξαμε ένα αμήχανο βλέμμα. Κοίταξα τα παπούτσια μου, σαν να περίμενα να βρω κάτι φοβερά ενδιαφέρον εκεί κι έπειτα το ταβάνι και τέλος, μην μπορώντας να το αναβάλω περισσότερο, κοίταξα την Κορνηλία.

“Βασικά, δεν θέλαμε να μιλήσουμε μαζί σου. Είναι εδώ ο Μπάστιαν”;

Όταν μου είχε γνωρίσει τον Μπάστιαν, είχα πιστέψει πως ήταν ένας από αυτούς. Νυκτόβιος. Με τα μακριά, κατάξανθα μαλλιά του και τα γαλάζια μάτια και το αγγελικό του παρουσιαστικό τι έπρεπε να πιστέψω; Μετά, βέβαια, μου εξήγησε πως ήταν απλώς ο σωματοφύλακάς της. Ίσως το “απλώς” δεν εκφράζει ακριβώς το τι ήταν...το τι εξακολουθεί να είναι ο Μπάστιαν για την Κορνηλία.

Δεν μου είχε πει πολλά, αλλά ήταν αρκετά για να καταλάβω πως ήταν μαζί της σχεδόν από την αρχή. Η προοπτική ενός Νυκτόβιου που είχε ζήσει για τόσον καιρό μου προκαλούσε τρόμο. Η προοπτική ενός ανθρώπου που είχε καταφέρει ακριβώς το ίδιο, από την άλλη...μου προκαλούσε...θλίψη. Ήταν ένα συναίσθημα που ήταν έκδηλο στο παρουσιαστικό του Μπάστιαν. Από τον τρόπο με τον οποίο ντυνόταν και μιλούσε, μέχρι τον τρόπο που κινούνταν, όλα επάνω του φανέρωναν πως νοσταλγούσε μια εποχή που είχε περάσει. Η Κορνηλία δεν έμοιαζε να έχει αντίστοιχα προβλήματα, αλλά, βέβαια, η Κορνηλία δεν ήταν πια άνθρωπος.

Κι όμως, παρόλα αυτά, κάποιες φορές είχα την εντύπωση πως και η ίδια καλλιεργούσε αυτήν την ψευδαίσθηση σε όσους βρίσκονταν στην παρουσία της. Αυτήν την ψευδαίσθηση πως ο Μπάστιαν κι εκείνη ήταν ίδιοι, ενώ η αλήθεια ήταν πως δεν είχαν απολύτως κανένα κοινό.

Αυτό αρχικά με είχε μπερδέψει, το πώς δηλαδή κάποιος όπως ο Μπάστιαν, τόσο θρήσκος και ηθικός, τόσο προσκολλημένος στους παλιούς τρόπους ήταν δυνατό να δέχεται να τον διατάζει ένα πλάσμα όπως η Κορνηλία. Χωρίς φραγμούς, χωρίς αναστολές, χωρίς οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη κι από έναν μέσο άνθρωπο ως ηθικό ή καλό. Κι όμως, είχε μείνει μαζί της όλους αυτούς τους αιώνες. Για ποιο λόγο;

Δεν άργησα να μαντέψω την αλήθεια. Ίσως έφταιγε ο τρόπος με τον οποίο έμοιαζε να παρατηρεί την κάθε της κίνηση ή ίσως έφταιγε η υπομονή με την οποία πάντοτε αντιμετώπιζε τα περιστασιακά ξεσπάσματα οργής της. Ίσως, από την άλλη, να ήταν απλά η συμπεριφορά του απέναντί μου. Δεν ήταν ότι ήταν αγενής, κάθε άλλο. Μου μιλούσε πάντοτε με μια παγερή, άψυχη ευγένεια και, παρότι πάντοτε με κοίταζε στα μάτια, ποτέ δεν έδειχνε στ' αλήθεια να με βλέπει.

Η Κορνηλία του παρελθόντος χάθηκε από μπροστά μου καθώς η πραγματική Κορνηλία, αυτή που είχα απέναντί μου, συνοφρυωνόταν.

“Πολύ φοβάμαι, τότε, πως άδικα χάσατε το χρόνο σας. Ο Μπάστιαν τακτοποιεί κάποιες δουλειές μου στο εξωτερικό και θα λείπει για μερικές νύχτες ακόμα”.

Είδα ένα ανησυχητικό χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη της Ραίην. Την ήξερα καλά αυτήν την έκφραση. Ήταν η έκφραση που έπαιρνε λίγο πριν σκοτώσει.

“Αυτό είναι ή απλά τον ξεφορτώθηκες μόλις κατάλαβες ότι σε πρόδωσε”;

Βούλιαξα στην πολυθρόνα μου, προσπαθώντας να κάνω τον εαυτό μου αόρατο. Γιατί ήμουν σίγουρος πως ό,τι κι αν ήταν αυτό που θα ακολουθούσε, δεν θα ήταν καθόλου καλό.

Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα, βέβαια, ήταν να δω την προσεκτικά κατασκευασμένη μάσκα της Κορνηλίας να γλιστράει τόσο απότομα. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, διέκρινα πραγματική έκπληξη στα μάτια της. Κι έπειτα γύρισε προς το μέρος μου με βλέμμα γεμάτο υγρή, κοχλάζουσα οργή. Το φωτεινό πράσινο είχε χαθεί. Το μόνο που αντίκρισα ήταν μαύρο-μέσα-σε-μαύρο.

“Σεζάρ, μάζεψε το κατοικίδιό σου πριν χάσω τον έλεγχό μου”.

Η Ραίην τινάχτηκε όρθια στο άκουσμα της λέξης “κατοικίδιο” και ετοιμάστηκε να πει κάτι, αλλά δεν πρόλαβε. Τα δίδυμα κομμάτια από άβυσσο που ήταν τα μάτια της Κορνηλίας καρφώθηκαν πάνω της αμείλικτα.

“Είναι η δεύτερη φορά που με προσβάλλεις μέσα στο σπίτι μου. Είσαι στ' αλήθεια τόσο σίγουρη για τον εαυτό σου που πιστεύεις ότι μπορείς να τα βγάλεις πέρα αν υπάρξει και τρίτη”;

Αυτό την έκανε να σκάσει και να κάτσει κάτω. Σημείωσα νοερά να ρωτήσω την Κορνηλία πώς κατάφερνε να δείχνει τόσο απειλητική. Ποτέ δεν είχα καταφέρει να πείσω τη Ραίην να κάνει οτιδήποτε δεν ήθελε να κάνει. Όχι τόσο σύντομα ούτε τόσο αποτελεσματικά. Βέβαια, από την άλλη, εγώ δεν ήμουν ένας Νυκτόβιος με κάμποσους αιώνες στην πλάτη μου και κολασμένα, μαύρα-μέσα-σε-μαύρο μάτια. Τι να κάνουμε, κανείς δεν είναι τέλειος.

Κάποιος άλλος θα μπέρδευε αυτό που ζωγραφίστηκε στα χείλη της Κορνηλίας αμέσως μετά με χαμόγελο. Όχι εγώ. Ήταν γύμνωμα δοντιών και ήξερα αρκετά πράγματα για τους Νυκτόβιους ώστε να γνωρίζω ακριβώς τι σήμαινε. Απειλή. Ένα κομμάτι του εαυτού μου ήθελε να εξαφανιστεί από εκεί όσο πιο γρήγορα γινόταν. Ένα άλλο, πάλι, ήταν σχεδόν επώδυνα ερεθισμένο. Αναρωτήθηκα τι να έλεγε άραγε αυτό για μένα. Κι αμέσως μετά αναρωτήθηκα για ποιο λόγο με ένοιαζε. Δεν είχα πει ψέματα νωρίτερα. Ήξερα ακριβώς τι ήταν η Κορνηλία και είχα πλήρη επίγνωση πως η πιθανότητα να με προδώσει ήταν ευθέως ανάλογη του χρόνου που θα της αφιέρωνα. Στην πραγματικότητα, το ερώτημα δεν ήταν αν θα με μαχαίρωνε και πάλι πισώπλατα, αλλα πότε.

Κι αυτό ήταν, τελικά, που με έκανε να το πάρω απόφαση. Ανασηκώθηκα στην πολυθρόνα μου και έγειρα μπροστά. Δεν μου διέφυγε το έκπληκτο βλέμμα της Ραίην. Ακούμπησα τους αγκώνες στα γόνατά μου και παρατήρησα την Κορνηλία σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα.

“Σύνελθε”, της είπα. “Δεν μπορούμε να συζητήσουμε έτσι. Το ότι ο Μπάστιαν δεν είναι εδώ είναι ατυχές, φυσικά, αλλά φαντάζομαι πως θα πρέπει να αρκεστούμε σε σένα. Γνωρίζοντας τη σχέση που έχετε, αποκλείω την πιθανότητα να μην μπορείς να απαντήσεις στις ερωτήσεις που σκοπεύαμε να του κάνουμε. Άλλωστε, σου τα λέει όλα, έτσι δεν είναι”;

Το πράσινο φως επέστρεψε στα μάτια της και η μάσκα επανήλθε. Μισοξάπλωσε στον καναπέ κι ήξερα πως αυτός ήταν ο τρόπος της να με εκδικηθεί γι' αυτό που μόλις είχα κάνει. Μακριά, λευκά πόδια, τυλιγμένα σε μαύρη δαντέλα. Ας με σκοτώσει κάποιος τώρα, σκέφτηκα.

“Ποτέ δεν θα έκανα κακό στον Μπάστιαν”, είπε απαλά, κοιτώντας τη Ραίην κατάματα. “Ποτέ. Είναι ένα θέμα που δεν σκοπεύω να συζητήσω περαιτέρω αλλά θα πρέπει να δεχτείτε το λόγο μου όσον αφορά αυτό. Ο Μπάστιαν είναι μια χαρά. Απλά δεν είναι διαθέσιμος”.

Ένευσα καταφατικά.

“Αυτό είναι ευχάριστο. Πρέπει να ομολογήσεις κι εσύ πως για κάποιον που δεν γνωρίζει καλά τους δυο σας, η απουσία του θα φαινόταν ύποπτη δεδομένων των συνθηκών”.

Η Κορνηλία δεν είπε τίποτα για αρκετή ώρα. Από την άλλη, η Ραίην με κοίταζε σαν να είχα γίνει ο νέος της ήρωας. Τέλεια. Άλλη όρεξη δεν είχα.

“Φαντάζομαι”, είπε αργόσυρτα η Κορνηλία.

Δεν ήμουν πλεονέκτης. Ήξερα πολύ καλά πως αυτό ήταν το περισσότερο που θα μπορούσα να την κάνω να παραδεχτεί κι είχα μάθει από μικρός να χαίρομαι μ'αυτά που είχα. Εντάξει, αυτό ήταν ψέμα, αλλά τουλάχιστον ήξερα να μην πιέζω τα πράγματα εκεί που δεν με έπαιρνε.

Χάρισα και στις δυο τους ένα πλατύ, ψεύτικο χαμόγελο.

“Ωραία. Και τώρα που είμαστε όλοι φίλοι πάλι, τι ξέρεις γι' αυτήν την κοπέλα; Αυτή που έγραψε το βιβλίο”;

“Το βιβλίο”; ρώτησε αθώα -όσο αθώα γινόταν, δηλαδή, δεδομένου του πώς καθόταν και του τι φορούσε.

Ένας ειρωνικός καγχασμός ήρθε από την πλευρά της Ραίην και, για μια στιγμή, ανησύχησα πως η εύθραυστη ισορροπία που μόλις είχα καταφέρει να επιβάλω θα καταστρεφόταν ολοσχερώς. Όμως η Ραίην με εξέπληξε.

“Δεν υπάρχει λόγος να τον καλύπτεις” είπε...εύθυμα; “Ξέρω καλά πως εσύ ήσουν που του έδωσες το βιβλίο”.

Την κοίταξα μην ξέροντας τι να πω. Αυτή η νότα στη φωνή της ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Κάτι που δεν είχα ξανακούσει. Δεν ήταν δυσάρεστο. Ανασήκωσε τους ώμους της και τίναξε πίσω τα μαλλιά της, δήθεν ανέμελα.

“Αν δεν βιαζόσουν τόσο να πεις τα νέα στον Βαρούχ, θα είχες προσέξει ότι η ημερομηνία κυκλοφορίας που αναγράφεται στο βιβλίο είναι 2012. Δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, επομένως θα ήταν αδύνατο να το έχεις βρει σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο. Δεν είμαι χαζή, Σεζάρ, μπορώ να υπολογίσω πως ένα κι ένα κάνουν δύο”.

Όχι, αναμφίβολα δεν ήταν χαζή.

“Αυτό με γλιτώνει από τον κόπο”, σχολίασε ήρεμα η Κορνηλία. “Τα ψέματα με κουράζουν απίστευτα. Πράγματι, το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει κι ούτε πρόκειται. Το φρόντισα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε ασφαλείς. Θα μπορούσε να το δημοσιεύσει οπουδήποτε. Τι ξέρω γι'αυτήν; Τίποτα ιδιαίτερο, στην πραγματικότητα. Πέρα απ' αυτά που αναφέρονται στο βιβλίο, δηλαδή. Λέει πως σπούδαζε Κοινωνιολογία πέντε χρόνια πριν και πως ετοιμαζόταν για την πτυχιακή της. Αυτό θα πρέπει να σημαίνει πως θα ήταν πάνω-κάτω στο τέταρτο έτος. Ας δώσουμε άλλα δύο χρόνια στην περίπτωση που ήταν μια από αυτούς τους..πώς τους λένε εδώ στην Ελλάδα; Α, ναι. Τους αιώνιους φοιτητές. Σίγουρα δεν θα έκανε εγγραφή το επόμενο εξάμηνο και δεν θα παρέδωσε ποτέ πτυχιακή, αμφιβάλλω αν θα προλάβαινε να κρύβεται από μένα και να το παίζει επιστήμονας ταυτόχρονα. Επομένως, ψάχνουμε για μια φοιτήτρια Κοινωνιολογίας που πέντε χρόνια πριν ούτε αποφοίτησε, ούτε γράφτηκε στο επόμενο εξάμηνο. Σπούδαζε στην Αθήνα, αν λάβουμε υπόψην τα όσα γράφει, αλλά δεν ήταν από εδώ. Οι γονείς της αναμφίβολα θα την αναζήτησαν, άρα θα πρέπει να διασταυρώσετε αυτά τα στοιχεία με τις δηλώσεις εξαφανισμένων προσώπων πέντε χρόνια πίσω. Και να αποκλείσετε όσους από αυτούς βρέθηκαν, στο μεταξύ, ζωντανοί ή νεκροί. Ο Μπάστιαν θα την αναγνώριζε πιθανότατα αν την ξαναέβλεπε, επομένως θα μπορούσατε μ' αυτόν τον τρόπο να καταλήξετε στην αληθινή της ταυτότητα. Επίσης, θα πρέπει να μιλήσετε με τον εκδότη που ανέλαβε να βγάλει το βιβλίο και να ανακαλύψετε από πού στάλθηκε το χειρόγραφο. Έτσι θα μπορούσατε να βρείτε πού κρύβεται τώρα”.

Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς το μυαλό της σε λειτουργία. Παρόλο που ήξερα πως αυτό δεν ήταν παρά ένα μικροσκοπικό δείγμα, δεν μπορούσα να μην...μισό λεπτό. Κάτι πήγαινε πάρα πολύ στραβά. Ο τρόπος με τον οποίο τα ανέφερε όλα αυτά...ήταν βαριεστημένος, άψυχος. Κάτι που δεν της ταίριαζε καθόλου. Ήταν σχεδόν σαν να...

“Αλλά τα έχεις ήδη κάνει όλα αυτά”, είπα.

Ένευσε.

“Και δεν έβγαλε πουθενά. Δεν ξέρω ποιους πλήρωσαν ή ποιους σκότωσαν για να το πετύχουν, δεν ξέρω ποιος μπορεί να τους προστατεύει, αλλά κι αυτή κι ο εραστής της είναι σαν να έχουν σβηστεί από το χάρτη. Για την ίδια, δεν καταφέραμε να φτάσουμε ούτε καν στο να ανακαλύψουμε την ταυτότητά της. Οι φωτογραφίες που πήραμε από την αστυνομία δεν βοήθησαν. Ο Μπάστιαν δεν την αναγνώρισε”.

Η Ραίην φάνηκε να το σκέφτεται για λίγο αυτό. Με κοίταξε διστακτικά. Της έκανα νόημα να πει αυτό που είχε στο μυαλό της.

“Μην χάσεις πάλι την ψυχραιμία σου, αλλά...είσαι σίγουρη πως αυτός ο Μπάστιαν θα σου έλεγε την αλήθεια”;

Η Κορνηλία χαμογέλασε, αυτή τη φορά με μια μυστήρια κατανόηση, σαν να κατείχε τα μυστικά του σύμπαντος που όλοι οι υπόλοιποι αγνοούσαμε. Ίσως και να τα κατείχε.

“Τον ρώτησα. Κι εφόσον τον ρώτησα δεν θα μπορούσε να μου έχει πει ψέματα. Οι δεσμοί αίματος λειτουργούν μ'αυτόν τον τρόπο. Γι' αυτό, τουλάχιστον, είπε την αλήθεια στο βιβλίο της αυτή η μικρή. Όποια κι αν είναι”.

Μια σκέψη μου πέρασε ξαφνικά από το μυαλό. Γιατί δεν είχε έρθει κατευθείαν σε μας; Αυτή ήταν η δουλειά μας. Γιατί είχε προσπαθήσει να το διευθετήσει μόνη της; Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως αυτό δεν με έκανε να ανησυχώ σχετικά με το ποιες πραγματικά ήταν οι προθέσεις της.

“Αλλά πιστεύεις ότι εμείς μπορούμε να πετύχουμε εκεί όπου εσύ απέτυχες”, είπα.

Σαν να μην είχα μόλις υπολογίσει όλους τους πιθανούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να γαμήσει κι εμάς κι αυτήν την αποστολή. Τι σκατά ήθελε;

“Γιατί δεν λέμε καλύτερα πως πιστεύω ότι εσείς διαθέτετε πόρους τους οποίους εγώ δεν διαθέτω”; μου αντιγύρισε, χαμογελώντας σαν τον ίδιο το διάβολο.

Δεν χρειάστηκε να κουραστώ ιδιαίτερα για να καταλάβω ότι εννοούσε την Πυθία. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα σ'αυτό το σχέδιο. Πολύ μικρό. Ασήμαντο. Αμελητέο. Στ' αλήθεια, δεν ήταν τίποτα. Μόνο που...να...η Πυθία μιλούσε μόνο με τον Βαρούχ. Για όλους τους υπόλοιπους, τα δωμάτιά της ήταν απαγορευμένη ζώνη. Κοίταξα τη Ραίην και συνειδητοποίησα ότι σκεφτόταν ακριβώς το ίδιο.

“Κορνηλία...” ξεκίνησα να λέω.

“Όχι, Σεζάρ. Ό,τι πρόβλημα κι αν υπάρχει, δεν με νοιάζει. Δεν με ενδιαφέρει πώς θα καταφέρετε να μάθετε quien es esta puta και πού κρύβεται. Μάθετέ το και μετά τακτοποιήστε το. Μίλησα με τον Βαρούχ και του είπα πώς έχουν τα πράγματα. Του είπα πως οι δικές μου προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Μου έστειλε εσάς. Κάντε τη δουλειά σας, λοιπόν, και αφήστε τις δικαιολογίες κατά μέρος. Γιατί αν δεν την κάνετε, και μάλιστα γρήγορα, ξέρετε πολύ καλά τι θα συμβεί. Αν αυτό το βιβλίο κυκλοφορήσει, με οποιονδήποτε τρόπο, οι Θεριστές θα βγουν για κυνήγι και τίποτα δεν θα μπορεί να μας σώσει”.