Ιστοριες Απο Την Κρυπτη

Οι Μέρες της Στάχτης

2012-01-18T17:03:00.001+02:00

Previously on Tales from the Crypt - Πυθία Μετά βίας κατάφερα να καταπνίξω την παρόρμησή μου να γυρίσω προς το μέρος του με τα χέρια σηκωμένα ψηλά όπως γίνεται στις ταινίες. Δεν ήταν ότι κάποιος κανονισμός ή πρωτόκολλο το επέβαλλε, μονάχα ότι ο τόνος του ήταν τέτοιος που σε προδιέθετε να κάνεις κάτι τέτοιο αν ήθελες να κρατήσεις το κεφάλι σου στους ώμους σου. Απέφυγα το βλέμμα της Ραίην. Με

Πυθία

2011-12-06T00:01:00.001+02:00

Previously on Tales From the Crypt - Θεριστές Ο δρόμος της επιστροφής έμοιαζε να διαρκεί αιώνες. Η Ραίην κοιτούσε έξω από το τζάμι σιωπηλή κι εγώ ήμουν προσηλωμένος στη διαδρομή. Συχνά της έριχνα μια κλεφτή ματιά, αλλά, αν είχε καταλάβει κάτι, δεν το έδειχνε. Έπαιζε αφηρημένα με μια μαύρη τούφα και μασουλούσε το κάτω χείλος της χωρίς να μοιάζει να έχει επίγνωση του τι έκανε ή για ποιο λόγο.

Θεριστές

2011-10-30T00:38:00.001+03:00

Previously on Tales from the Crypt - Αυτό Είναι η Ύπαρξή Μας Η Ραίην κι εγώ ανταλλάξαμε ένα αμήχανο βλέμμα. Κοίταξα τα παπούτσια μου, σαν να περίμενα να βρω κάτι φοβερά ενδιαφέρον εκεί κι έπειτα το ταβάνι και τέλος, μην μπορώντας να το αναβάλω περισσότερο, κοίταξα την Κορνηλία. “Βασικά, δεν θέλαμε να μιλήσουμε μαζί σου. Είναι εδώ ο Μπάστιαν”; Όταν μου είχε γνωρίσει τον Μπάστιαν, είχα

Αυτό Είναι η Ύπαρξή Μας

2011-10-24T16:02:00.002+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Δεν Είναι Παρά Δέρμα Όποιον εκπρόσωπο του αντρικού φύλου κι αν ρωτήσετε, θα σας πει το ίδιο: υπάρχουν μερικά πράγματα με τα οποία κανένας άντρας δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπος. Και το νούμερο ένα στη λίστα είναι μια συνάντηση ανάμεσα στη σύζυγο και την ερωμένη του. Φυσικά, η Ραίην δεν ήταν τίποτε από τα δύο,αλλά αυτό δεν άλλαζε το γεγονός ότι οι

Δεν Είναι Παρά Δέρμα

2011-10-11T22:03:00.000+03:00

Previously on Tales from the Crypt - Ντόμινο Χτύπησα την πόρτα και μπήκα στο γραφείο χωρίς να περιμένω απάντηση. Τα νέα που είχα ήταν υπερβολικά σημαντικά για να περιμένουν. Εξάλλου, οι καλοί τρόποι και το εθιμοτυπικό ποτέ δεν ήταν τα δυνατά μου σημεία. Ο Βαρούχ ήταν καθισμένος στην πολυθρόνα του, μισοκρυμμένος πίσω από ένα τεράστιο, δερματόδετο βιβλίο του οποίου τον τίτλο αδυνατούσα να

Ντόμινο

2011-09-25T00:04:00.001+03:00

“Τι θέλω”; Γέλασε, μ'εκείνο το βαθύ, βραχνό γέλιο της και τίναξε πίσω τα κατακόκκινα μαλλιά της. “Σίγουρα όχι παγκόσμια ειρήνη”, σχολίασε ανασηκώνοντας τους ώμους της με μια κίνηση που μπορεί να έμοιαζε φυσική αλλά ήξερα καλά πως δεν ήταν. Τίποτε από όσα έκανε δεν ήταν αυθόρμητο. Αυτό δεν με κολάκευε ιδιαίτερα, δεδομένου ότι σήμαινε πως είχε σταθεί ικανή να προβλέψει με τόση ακρίβεια τις

Dream a Little Dream

2011-09-17T02:39:00.000+03:00

Πολλές φορές βλέπω αυτό το όνειρο στο οποίο πνίγομαι και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πολλές φορές το όνειρο τελειώνει με ένα χέρι που με αρπάζει και με τραβάει μακριά από το βρώμικο, μουχλιασμένο νερό. Άλλες πάλι το όνειρο τελειώνει με μένα ξεβρασμένη στην όχθη του βάλτου, νεκρή. Αν κάποιος με ρωτούσε από πού πηγάζει αυτό το όνειρο, το πιθανότερο είναι πως θα του έλεγα ότι δεν ξέρω, όπως τόσο

Το νόημα της ζωής...

2011-08-08T14:24:00.000+03:00

...είναι το ποτάμι. Χιλιάδες πρόσωπα εναλλάσσονται στα κύματα, κανένα κι όλα τους, εγώ. Δεν έχω πρόσωπο δικό μου ούτε ιστορία, δεν έχω τίποτα, ναυαγός στο έλεος των στοιχείων και της καλοσύνης των ξένων. Κοιτάζω κάθε ένα τους προσεκτικά, ψάχνω να βρω τις ομοιότητες αθέλητα, σαν αυτά τα κουίζ στα περιοδικά, βρες τη διαφορά. Ένα έχει τα μάτια μου, άλλο τα μαλλιά μου, τρίτο το στόμα μου, την

Βαβυλώνα (Έχω πεθάνει ξανά)

2011-08-07T16:02:00.000+03:00

Εκεί που άλλοι ονειρεύονται τον έρωταΕγώ φλερτάρω με το θάνατο κρυφάΜες στο νερό, βλέμμα θολό και ανασαίνω"Έχω πεθάνει ξανά" Κάπου ψηλά σχοινοβατεί ένας παλιάτσοςΠάνω από αλμύρα κι από βράχια κοφτεράΠάνω στα σύρματα τις νύχτες σιγοκλαίει"Έχω πεθάνει ξανά" Ένα κορίτσι φθισικό, με δέρμα διάφανοΤα μάτια της αιμορραγούν μαύρη μπογιάΣτα δυο της χέρια τα φτερά μιας πεταλούδας"Έχω πεθάνει ξανά" Μέσα

Adagio

2011-07-20T04:21:00.000+03:00

Πόσες φορές θα προσπαθήσεις να χαθείς;Σε βρήκαν ένα πρωινό λίγο πριν φύγειςΕίχες μια σφαίρα καρφωμένη στην καρδιάΣτα χειρουργεία οι γιατροί σου έδωσαν ζωήΜα εσύ δεν ήθελες ποτέ τέτοια ζωή τεμαχισμένηΝα αναπνέεις σε μια φιάλη οξυγόνου...Δεν ήτανε αυτά τα όνειρά σουΉθελες να σε καταπιούν οι ηλιαχτίδεςΝα διαλυθείς στα φύλλα και στη γηΝα είναι ελεύθερη η ψυχή σου να πετάειΚι όχι φυλακισμένη σε

De Natura Deorum

2011-05-08T13:27:00.002+03:00

Η πόλη της κοιμάται. Τη νιώθει να βογγάει μέσα στον ύπνο της, ταραγμένη πιθανόν από κάποιον εφιάλτη. Η πόλη της ονειρεύεται πλάσματα της νύχτας και τα όνειρά της την τρομάζουν. Η πόλη της είναι αρχαία και φορτωμένη από αιώνες και σοφία. Και τρέλα. Ίσως λίγη, ίσως πολλή, δεν έχει και τόση σημασία, σκέφτεται καθώς η βροχή χαράζει αμείλικτα αυλάκια στο ανεμοδαρμένο πρόσωπό της. Όχι, δεν έχει σημασία

Time Stands Still (At The Iron Hill)

2011-05-04T12:51:00.002+03:00

"Πρέπει να την κάνω αλλά, πριν φύγω, έχω να σου κάνω μια ερώτηση".Τον κοίταξε παραξενεμένη και με μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής να κρέμεται πάνω από το κεφάλι της."Άντε, πες", του είπε με τουπέ, σαν να του έκανε χάρη."Μπορώ να σε φιλήσω";Ξαφνικά έχασε όλο της το τουπέ κι ένιωσε τον κόσμο να αποχρωματίζεται και να παγώνει."Ε; Τι εννοείς";Δεν ήθελε πραγματικά να κάνει την ερώτηση. Δεν ήταν

Ανάθεμα

2011-04-30T19:18:00.001+03:00

Ήταν αργά και το ουίσκι που είχα μπροστά μου είχε ξεθυμάνει από ώρα. Εκατομμύρια μυρμήγκια έκοβαν βόλτα στις ωμοπλάτες μου, ο αυχένας μου πονούσε σαν να μου είχαν μπήξει ένα μαχαίρι ανάμεσα στα κόκαλα και να το έστριβαν με σαδιστικό πάθος. Τα πόδια μου είχαν πιαστεί και τα ένοιωθα ξεπαγιασμένα μέσα στις δερμάτινες μπότες. Για τα δάχτυλα των χεριών μου ούτε λόγος. Αυτά δεν τα αισθανόμουν καν. Η

Το Τίμημα

2011-04-29T23:47:00.001+03:00

"Κάτσε" είπε κάνοντας ένα νόημα προς το σκαμπό δίπλα του. Κάθισα, χωρίς να πω κουβέντα. Τι υπήρχε, άλλωστε, που θα μπορούσα να πω; "Τι να κεράσω; Δεν θα σου συνιστούσα τη μπύρα με τίποτα, ένας θεός ξέρει από τι τη φτιάχνουν", σχολίασε χαμηλόφωνα. Άλλοι στη θέση μου θα είχαν ξεγελαστεί από αυτήν τη δήθεν επίδειξη τακτ, όμως εγώ ήξερα καλύτερα. Ήξερα εκείνον καλύτερα. Και θα έκοβα το κεφάλι μου

Bliss

2011-04-29T17:17:00.001+03:00

Πες μου, έχεις νιώσει ποτέ ότι ο κόσμος γύρω σου ξεφλουδίζει σαν πορτοκάλι και λιώνει στο άπειρο, μέσα σ' ένα υγρό φάσμα από χρώματα και οσμές που δεν μπορείς να προσδιορίσεις γιατί είναι άγνωστα στο υπάρχον σύμπαν; Πες μου, έχεις νιώσει ποτέ ότι οι άνθρωποι γύρω σου μεταμορφώνονται σε πεταλούδες και τα κτήρια ξεβάφουν μεγαλοπρεπώς μέσα σε ασετόν και διαλυτικό χρώματος; Αν το έχεις νιώσεις, τότε

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

2010-12-25T23:27:00.085+02:00

Ο άντρας ήταν κουρνιασμένος στην άκρη μιας ταράτσας και παρατηρούσε. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς κι η Νέα Αθήνα βούιζε από κόσμο. Η εναέρια πόλη παλλόταν από κάτω του στο ρυθμό μιας γιγάντιας, μηχανικής καρδιάς. Σταθερά, πάντα σταθερά, μηχανικά σταθερά, σαν ποτέ να μη βίωνε καμιά συγκίνηση και κανένα πάθος. Αν κανείς άκουγε αυτές του τις σκέψεις, θα έβαζε τα γέλια και θα 'λεγε πως αυτό ήταν

Εμβόλιμο

2010-12-13T16:55:00.001+02:00

Ένα μικρό διάλειμμα από το "Πριν το Τέλος". Ξέθαψα κάτι αρχαία χαρτιά με παλιές ιστορίες και κομμάτια από ιστορίες που δεν συνέχισα ποτέ. Δεν ξέρω αν θα τα βρείτε εξίσου ενδιαφέροντα με μένα, but here it goes anyway. "Και μια μέρα ξυπνάς σ' ένα κρεβάτι που δεν αναγνωρίζεις και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα πώς στον πούτσο βρέθηκες εκεί και για ποιο λόγο κρατάς αγκαλιά ένα μαξιλάρι που μυρίζει

Πριν το Τέλος - Σάββας (Ι)

2010-12-08T17:08:00.001+02:00

Previously on Tales From the Crypt - Πριν το Τέλος - Σύλβια (Ι) Είχα καιρό να πάω να τη δω. Τελευταία είχαν κάνει την εμφάνισή τους κάθε είδους υποχρεώσεις, σημαντικές κι ασήμαντες, και δεν είχα βρει καθόλου χρόνο. Ίσως και να μην ήθελα να βρω. Ίσως και να το καθυστερούσα επίτηδες. Η Νίκη ήθελε καινούριους καναπέδες, τα παιδιά ήθελαν ιδιαίτερα στα αρχαία, η μητέρα μου ήθελε να περάσω να πάρω

Πριν το Τέλος - Σύλβια (Ι)

2010-11-30T21:52:00.002+02:00

Previously on Tales from the Crypt - Πριν το τέλος - Στέφανος (Ι) Ήταν το μακρύτερο ένα λεπτό της ζωής μου. Στις ταινίες σου δείχνουν πόσο βασανιστικά αργά κινείται ο δευτερολεπτοδείκτης, πώς τρέμουν τα πόδια νευρικά, πώς κρατάς τα γόνατα ενωμένα μεταξύ τους σαν να 'χεις κάτι στην αγκαλιά σου και φοβάσαι μη σου πέσει. Αυτό που δεν σου δείχνουν, όμως, είναι το πόσο γρήγορα και δυνατά χτυπάει

Πριν το Τέλος - Στέφανος (Ι)

2010-11-06T01:12:00.000+02:00

Previously on Tales From the Crypt - Πρελούδιο Τραγουδούσε με τον ίδιο τρόπο, όπως πάντα. Κρατούσε το μικρόφωνο κοντά της, σαν εραστή, όπως πάντα. Είχε τα μάτια της μισόκλειστα, όπως πάντα. Τα κατακόκκινα χείλη της υπόσχονταν πράγματα που δεν θα έδιναν ποτέ σε κανέναν. Όπως πάντα. Κι εγώ; Εγώ βλαστημούσα το σύμπαν, το δωδεκάθεο και τη μάνα που με γέννησε γιατί ήμουν εκεί αντί να είμαι

Πριν το Τέλος - Πρελούδιο

2010-10-24T20:59:00.001+03:00

Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη στην Uba (για την παραγγελιά) και στη Dante (για την ιδέα). Ευχαριστώ κορίτσια! Μπήκε στο εξομολογητήριο κι έκλεισε την κουρτίνα. Πήρε δύο βαθιές ανάσες, προσπαθώντας να αγνοήσει τον πανικό που τον έπιανε κάθε φορά, παρά τα χρόνια που είχε ξοδέψει παλεύοντας να ξεπεράσει το φόβο του. Δεν τα είχε καταφέρει απόλυτα, όπως φανέρωναν τα ιδρωμένα χέρια του και η κοφτή

Τα Άνθη του Κακού

2010-10-12T01:38:00.000+03:00

Ήταν το γύρισμα του αιώνα και ο κόσμος φάνταζε γεμάτος από ζωή και πιθανότητες. Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν είχαν έρθει ακόμη κι οι άνθρωποι, έχοντας έρθει πρόσφατα από μια μακραίωνη περίοδο σκλαβιάς, ήταν γεμάτοι αισιοδοξία και όνειρα. Το μικρόβιο είχε τρυπώσει παντού, από τις μεγάλες πόλεις μέχρι τα μικρότερα χωριά. Σαν το δικό τους. Οι κόρες του παπα-Γρηγόρη δεν ήταν άγνωστες στη μικρή κοινότητα

Και Πίσω Μου Πάντα Σ' Ακούω

2010-10-07T22:27:00.004+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Μελανανθός Το ουρλιαχτό μου ήταν απόκοσμο και στοιχειωμένο, γεμάτο από το βάρος εκείνης της σκιάς που είχα ξορκίσει όταν ήμουν δέκα χρονών. Δεν ήθελα να πεθάνω. Όχι ακόμα. Όχι έτσι. Το πλάσμα άρχισε να κινείται προς το μέρος μας αργά, νωχελικά, σαν να είχε στη διάθεσή του όλο το χρόνο του κόσμου. Πράγμα που ήταν αλήθεια, βέβαια, αλλά εκείνη τη στιγμή το

Μελανανθός

2010-09-27T23:23:00.002+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Μεσάνυχτα στον Κήπο της Λίλιθ ΠΡΟΣΟΧΗ: Περιεχόμενο ακατάλληλο για ανηλίκους. Συνεχίστε με δική σας ευθύνη. "Τι σκέφτεσαι"; τον ρώτησα καθώς του έβγαζα το σκουλαρίκι από το αφτί και του έβαζα ένα άλλο, δικό μου, που θύμιζε σφήνα. Η παρομοίωση μου προκάλεσε ένα αυθόρμητο γέλιο. Με κοίταξε απορημένος, αλλά δεν το σχολίασε. Ανασήκωσε τους ώμους. "

Μεσάνυχτα στον Κήπο της Λίλιθ

2010-09-04T03:55:00.003+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Όταν Βρεθείς στο Μαύρο Δάσος Many thanks to Razz-chan για την ανεκτίμητη βοήθειά της στην παρούσα ανάρτηση. ΠΡΟΣΟΧΗ: Περιεχόμενο ακατάλληλο για ανηλίκους. Συνεχίστε με δική σας ευθύνη. Η Μόρριγκαν είχε καρφωθεί στον Πέτρο και το σαγόνι της ετοιμαζόταν να σκουπίσει το πάτωμα. Τίναξε απότομα το κεφάλι της και στράφηκε προς το μέρος μου, κοιτώντας με

Όταν Βρεθείς στο Μαύρο Δάσος

2010-08-25T07:34:00.001+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Η Νύχτα στα Μάτια της Η γνωριμία με τη Μορτίσια με έβαλε σε σκέψεις. Δεν ήταν ότι είχα αμφιβολίες γι'αυτό που πήγαινα να κάνω...όχι ακριβώς. Απλά, δεν ήμουν σίγουρη κατά πόσο μπορούσα να χειριστώ το γεγονός ότι πλέον τα κίνητρά μου κι ο εαυτός μου στέκονταν ξεγυμνωμένα από κάθε πρόσχημα, περιμένοντας το σκοτάδι να τα κατασπαράξει. Ο Πέτρος με έπαιρνε

Η Νύχτα Στα Μάτια Της

2010-08-20T03:11:00.002+03:00

Previously on Tales From The Crypt - Βαθύ Κόκκινο, Σχεδόν Μαύρο Το διαλύσαμε νωρίς εκείνο το βράδυ. Η κουβέντα, άλλωστε, δεν μας έβγαζε πουθενά. Κάναμε κύκλους. Έβαλα να δω "Buffy", αλλά κατά περίεργο τρόπο ούτε καν αυτό δεν κατάφερε να τραβήξει τις σκέψεις μου μακριά από εκείνη τη φωτογραφία. Κάθε τόσο το βλέμμα μου ξεστράτιζε από την οθόνη του υπολογιστή και καρφωνόταν αθέλητα στον γκρίζο

Βαθύ Κόκκινο, Σχεδόν Μαύρο

2010-08-15T01:34:00.006+03:00

Previously on Tales From the Crypt - Σκοτάδι Πάνω από την Πόλη Ούτε καν θυμάμαι πώς πέρασαν οι επόμενες μέρες. Τα συμπτώματα της μονοπυρήνωσης είχαν υποχωρήσει, αλλά ο γιατρός ακόμη δεν μ'άφηνε να βγω έξω. "Δεν έπρεπε να κουράζομαι", λέει. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς το να βγω για έναν καφέ θα καθιστούσε κούραση, αλλά προφανώς ο ντοκ ήξερε πράγματα για τον οργανισμό μου που εγώ αγνοούσα. Βέβαια,

Σκοτάδι Πάνω Από Την Πόλη

2010-08-11T07:03:00.006+03:00

Previously on Tales From The Crypt - Οι Μέρες του Αίματος Έμεινα να κοιτάζω το σουβλάκι μου για μερικά δευτερόλεπτα, χωρίς να είμαι σίγουρη κατά πόσον εξακολουθούσα να θέλω να το φάω μετά απ'αυτά που μόλις είχα ακούσει. Καθώς το παρατηρούσα με ενδιαφέρον, μια σκέψη πέρασε απ'το μυαλό μου. Μια ενοχλητική σκέψη.Είναι εντυπωσιακό πώς ένα πιτόγυρο με απ'όλα μπορεί να κάνει ένα μαστουρωμένο και

Οι Μέρες του Αίματος

2010-08-03T20:18:00.002+03:00

Previously, on Tales From the Crypt - Ποιος Σκότωσε τη Δαλιδά; Για μερικά δευτερόλεπτα, έμεινα να τον κοιτάζω χάσκουσα, εν εκστάσει. Τα μαλλιά του έδειχναν προς όλες τις κατευθύνσεις και το σκουλαρίκι του κινούνταν νωχελικά στο ρυθμό της ταλάντωσής του. Φορούσε τζιν, πουκάμισο κι ένα μαύρο, βελούδινο σακάκι, στου οποίου τις τσέπες είχε κρύψει τα χέρια του. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν από

Ποιος Σκότωσε τη Δαλιδά;

2010-07-26T00:32:00.003+03:00

Previously, on Tales From the Crypt - Η Άννα στη Βροχή Βαθιά μέσα μου, το ήξερα πως η εξαφάνιση της Δαλιδάς δεν ήταν άσχετη μετην υπόθεση της Άννας Δημητρίου. Ωστόσο, το γεγονός ότι κανείς από τους φίλους και γνωστούς δεν την είδε να φτάνει στο "Erebus" εκείνο το βράδυ δεν βοηθούσε στο να το αποδείξω. Και τι ήθελα να αποδείξω, εδώ που τα λέμε; Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι συνέβαινε.

Η Άννα στη Βροχή

2010-07-17T01:30:00.002+03:00

Αυτή η ιστορία δεν είναι δική μου. Την έγραψα εγώ, όμως δεν ανήκει σε μένα. Είναι η ιστορία μιας καλής φίλης που δεν βρίσκεται πλέον μαζί μας. Για ευνόητους λόγους, όλα τα ονόματα προσώπων και χώρων έχουν αλλαχτεί. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα πραγματικά ή φανταστικά είναι εντελώς συμπτωματική. Ή, ίσως, όχι και τόσο. Μα έχει περάσει πια ο καιρός κι η ιστορία έχει ωριμάσει αρκετά μέσα μου

Έρευνα Για τη Συλλογική Δράση

2010-07-07T12:01:00.004+03:00

Όπως φανερώνει και ο σημερινός μας τίτλος, έχω φρικάρει ελεεινά και απόλυτα. Προσπαθώ απεγνωσμένα να μαζέψω ερωτηματολόγια για την εργασία του μεταπτυχιακού, αλλά εις μάτην. Δυστυχώς, λόγω θέματος η καχυποψία είναι τεράστια και το καταλαβαίνω, έχουν δει πολλά τα μάτια όσων συμμετείχαν στις πορείες το 2008 και δεν εμπιστεύονται εύκολα. Όσοι με διαβάζετε, ξέρετε καλά πως αν και αυτό το blog είναι

Τα Παιδιά Με Τα Μαλλιά Και Με Τα Μαύρα Ρούχα

2010-06-29T21:15:00.005+03:00

Έτυχε προ ολίγου να παρακολουθήσω ένα επεισόδιο κάποιας ελληνικής εκπομπής (την οποία για αυτονόητους λόγους δεν θα αναφέρω). Τα συμπεράσματά μου. Οι νέοι είναι όλοι ηλίθιοι, ενώ η μόνη αλήθεια βρίσκεται στα χέρια όσων έχουν περάσει τα εξήντα. Η οποία αλήθεια δεν είναι οι Sex Pistols, αλλά ο Χριστιανισμός. Επίσης, για όλα φταίνε οι Εβραίοι, αλλά αυτό το ξέρουν κι οι πέτρες πια. Η ροκ και η μέταλ

Forsaken

2010-05-29T11:33:00.005+03:00

Κάποιες φορές τυχαίνει να αγαπάμε κάποιους ανθρώπους πολύ και να μην ανταποκρίνονται τελικά στις προσδοκίες μας. Κι όταν λέω "να αγαπάμε", δεν εννοώ απαραίτητα ερωτικής φύσεως αγάπη. Ή ίσως και να εννοώ, δεν ξέρω. Κάποιες φορές τυχαίνει κι αυτοί να μας αγαπάνε, αλλά απλά από ένα σημείο και έπειτα να χωρίζουν οι δρόμοι μας χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Ή ίσως και να υπάρχει, δεν ξέρω. Το θέμα

Εκείνη

2010-05-19T04:22:00.002+03:00

Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν ξέρω τι λόγια θα μπορούσαν να κάνουν αυτό που νιώθω λιγότερο δυσβάσταχτο. Στην αρχή πίστευα πως ήταν ιδέα μου...πως με κάποιον μαγικό τρόπο όλα θα έφτιαχναν...όλα θα άλλαζαν. Έπρεπε να είχα καταλάβει πως τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο. Όχι στην πραγματική ζωή. Όλα άρχισαν όταν συνειδητοποίησα πόσο εύκολο και φυσικό μου ήταν και πάλι το γράψιμο. Μετά από ένα μπλοκάρισμα

A Thorn of Silver

2010-05-16T22:28:00.006+03:00

"Κι αυτό που τώρα σου μοιάζει σωτηρίαΝα μην ξεχνάς πως κάποτε ήταν φυλακήΜέσα στα μάτια της τα αστέρια σκοτεινιάζουνΚαι το πρωί ανατέλλει ολόμαυρη η αυγή"Ο Ροθ έσβησε το κερί. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι.- Και τώρα; άκουσε δίπλα του την ψιθυριστή φωνή της Έκο.Έφερε ένα δάχτυλο στα χείλη του, κάνοντάς της νόημα να σωπάσει. Ήξερε πως η Έκο μπορούσε να δει στο σκοτάδι.Περιμένουμε, είπε μέσα στο

Βιβλιοπροτάσεις

2010-04-22T11:05:00.011+03:00

Είμαι τρελά αγχωμένη. Ρίχνω απίστευτο τρέξιμο για την (μετα)πτυχιακή. Επίσης, η συγγραφή του βιβλίου μου τρώει πολύ μεγάλο μέρος της ενέργειάς μου, όμως πάει πολύ καλά και είμαι πολύ ευχαριστημένη (έχει φτάσει πλέον τις 160 σελίδες και συνεχίζει). Το συμπέρασμα είναι πως όταν συμβαίνουν όλα τα προαναφερθέντα πράγματα, τα βιβλία με βοηθάνε να χαλαρώνω. Μέσα στους 2 τελευταίους μήνες έχω ξεπεράσει

Η Ώρα της Σιωπής

2010-04-17T11:57:00.001+03:00

ΣκοτάδιΟι δρόμοι έξω έρημοι και σιωπηλοίΟ κόσμος μοιάζει να γυρίζειΠού θα μας βγάλει αυτό το μονοπάτι;ΦωνέςΜέσα στη νύχτα, βογκάνε σιγανάΚι οι σκιές τρυπώνουν απ’τις γωνίεςΠότε θα βρούμε επιτέλους τον παράδεισο;ΦαντάσματαΜε αλυσίδες βαριές, ουρλιάζουνε γύρω μαςΑπλώνουν χέρια σκελετωμέναΚουράστηκα, γιατί δεν σταματάμε;ΦώταΠαράξενα φώτα που φέγγουν στην ερημιάΛυγμοί υψώνονται πάνω απ’τα

Ιστορίες για τους μήνες (ΙΙ)

2010-04-15T06:30:00.000+03:00

ΦεβρουάριοςΉταν καθισμένες στο πάτωμα, με τα χέρια τους ενωμένα σε κύκλο κατά τον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονταν οι Τρεις Χάριτες στους αναγεννησιακούς πίνακες: καθεμία τους είχε το ένα της χέρι με την παλάμη στραμμένη προς τον ουρανό και το άλλο με την παλάμη στραμμένη προς τη γη. Με τον τρόπο αυτό, όλες "έδιναν" στον κύκλο αλλά και "έπαιρναν" από αυτόν. Το δωμάτιο φωτιζόταν από κεριά.Οι

Ιστορίες για τους μήνες (I)

2010-03-07T03:18:00.006+02:00

ΙανουάριοςΚάνει κρύο. Κάθομαι κάτω απ'την κουβέρτα, βλέποντας κάτι στον υπολογιστή, κάποιο επεισόδιο, κάποιας σειράς, δεν ξέρω ποιας, δεν έχει σημασία. Έχω ανάψει καλοριφέρ, μα εξακολουθεί να κάνει κρύο, μπαίνει μέσα μου, στα κόκαλά μου, δεν σταματάει, δεν σταματάει. Μόνο τα χέρια μου είναι κάπως ζεστά, τα χέρια μου που τυλίγουν την κούπα με το αχνιστό, βυσσινί υγρό, πολύ ανοιχτόχρωμο για να

Carmina Tenebris

2010-02-17T22:22:00.007+02:00

(Back on track, με μια ολοκαίνουρια ιστορία από την Κρύπτη. Picture by zemotion).Είχε πάθει εμμονή μ'αυτό το βιβλίο. Το ένοιωθε, το καταλάβαινε. Την έβλεπε να το διαβάζει διαρκώς, ξανά και ξανά, με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον, λες και κάθε φορά επρόκειτο για μια καινούρια ιστορία ή για ένα καινούριο βιβλίο, παρόλο που ήταν ακριβώς το ίδιο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το κρατούσε μακριά απ'αυτόν, δεν

Blood Red

2010-01-24T23:39:00.002+02:00

Ένα ακόμη παλιό...Αν μου ζητούσες να στο περιγράψω με χρώματα...θα σου έλεγα κόκκινο. Αν μου ζητούσες να στο περιγράψω με τις αισθήσεις...θα σου έλεγα αφή. Αν μου ζητούσες να σου περιγράψω τη φύση του...θα σου έλεγα φωτιά. Αν μου ζητούσες να στο περιγράψω με αριθμούς...θα σου έλεγα άπειρο. Αν μου ζητούσες να στο περιγράψω σε ποσότητα...θα σου έλεγα το σύμπαν ολόκληρο. Αλλά με τις λέξεις...με τις

Ο ξυλουργός, ο βάρδος και το αγόρι

2010-01-09T13:35:00.005+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σ'ένα βασίλειο πολύ μακριά από δω, ζούσε ένας νεαρός ξυλουργός. Ο ξυλουργός ήταν πολύ προικισμένος στη δουλειά του και όλο το βασίλειο αγόραζε έπιπλα απ'αυτόν. Όμως ο ξυλουργός είχε άλλα όνειρα για τη ζωή του. Τα βράδια, στις ταβέρνες της πόλης, άκουγε τους βάρδους να τραγουδούν τα ηρωικά έπη και τους θρύλους και ζήλευε. Ο ξυλουργός ήθελε κι αυτός να γίνει βάρδος.Μέχρι που

Σκέφτομαι και [αντι]γράφω (pt 2)

2009-12-31T19:01:00.004+02:00

Όπως και κάθε χρόνο, έτσι και φέτος έρχεται ο απολογισμός τη χρονιάς μέσα από βιβλία, ταινίες comics, μουσικές κ.ά. που για τον έναν λόγο ή τον άλλο με άγγιξαν βαθιά και εντυπώθηκαν στο μυαλό μου."But mostly there was force in those eyes, terrible force, a strength as relentless and merciless as the ice that had crushed Marsh’s dreams. Somewhere in that fog, Marsh could sense the ice moving, slow

Mephistopheles

2009-12-18T00:04:00.002+02:00

(Άλλη μια παλιά, από έξι χρόνια πριν...)Δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα σήμερα. Δεν είναι καλές αυτές οι μέρες. Η Αθήνα ένα καμίνι που βράζει, οι σχολές κλειστές, καταλήψεις, απεργίες, πορείες και μέσα σ' όλα αυτά δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις. Το μυαλό μου ταξιδεύει. Το σώμα μου μένει εδώ. Δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα. Γιατί η ζωή μου φαίνεται τόσο αφύσικη; Την πρώτη φορά που είδα το Matrix,

Αλγολαγνεία

2009-12-15T13:58:00.002+02:00

(Μια ακόμη ιστορία από τα παλιά...σκοπεύω σταδιακά να τις ανεβάσω όλες ή τουλάχιστον όσες κατάφερα να ξαναβρώ μετά το ατυχές συμβάν της κλοπής του υπολογιστή μου.)Δε θυμάμαι τι μέρα ήταν. Δε θυμάμαι τι χρόνος ήταν, τι ώρα ή τι εποχή. Δε θυμάμαι καν τι ρούχα φόραγα. Δε θυμάμαι γιατί το έκανα. Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου να το κάνει. Όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν να έχουν σβηστεί. Σχεδόν όλα. Θυμάμαι και

Το Σύνδρομο του Σωτήρα

2009-12-14T05:12:00.003+02:00

Η Διδώ ήταν μια κοπέλα για την οποία κανείς απ'όσους γνώριζα δεν είχε την καλύτερη άποψη. Οι καθηγητές τη θεωρούσαν τεμπέλα και χαζή, οι συμμαθητές φάλαινα και μάγισσα επειδή είχε κάποια κιλά παραπάνω και της άρεσε η μέταλ. Δεν ήμασταν στο ίδιο τμήμα και, μέχρι την πρώτη Λυκείου, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Η γνωριμία μας έγινε τυχαία, μια μέρα που περιμέναμε το 140 επί δύο ώρες στη βροχή. Τα τρία

Blood and Marble

2009-12-09T17:50:00.005+02:00

Ξέρω, κάποιες φορές, ο κόσμος σου κλείνει...κι εσύ μου μοιάζεις παγωμένη αγκαλιά που έχει τη γεύση της αβύσσου. Ξέρω, κάποιες φορές, ο κόσμος σου ανοίγει...κι αιμορραγεί στα ραγισμένα μάρμαρα και στις ρωγμές των προσωπείων των αθανάτων. Σε κοιτάζω, ξαπλωμένη όπως είσαι, με τα μαλλιά σου να κυμματίζουν από τον καναπέ προς το πάτωμα, μ' ένα γλυκό, κουρασμένο χαμόγελο στα χείλη. Το δέρμα σου μοιάζει

Longing

2009-11-17T00:54:00.004+02:00

Η θέα απ'το μπαλκόνι μουΠάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά. Το ξέρω. Προχτές καθόμουν στο σπιτάκι μου - τι παράξενο, να μένω μόνη μου, κουλουριασμένη στον καναπέ μου και βλέποντας τα τελευταία επεισόδια του "Angel". Έξω γινόταν χαλασμός. Ο αέρας χτυπούσε τα τζάμια με μανία και τα κλαδιά μαστίγωναν τα παράθυρά μου. Άκουγα το χαλάζι να πέφτει, ήταν μεσημέρι κι ο ουρανός μαύρος σαν νύχτα κι

The Twelve Faces of Death

2009-09-18T17:02:00.004+03:00

Τα πράγματα είναι λίγο τρελά τελευταία. Ετοιμάζομαι να φύγω για μεταπτυχιακό στην Αγγλία και γενικά τρέχω και δεν φτάνω. Συνεχίζω να γράφω ιστορίες, φυσικά, αλλά αυτή τη στιγμή η ενέργειά μου πηγαίνει από τη μία στη "Σονάτα του Χάους" κι από την άλλη σε ένα προσωπικό μου project του οποίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σύντομα θα δείτε κάποιο δείγμα εδώ. Για την ώρα θα ξαναβάλω μια παλιά ιστορία,

New Tales (From the Crypt and Beyond)

2009-07-12T15:58:00.002+03:00

Από σήμερα μπορείτε να με διαβάζετε και εδώ. Πρόκειται για μια ιστορία τρόμου σε συνέχειες η οποία γράφεται συνεργατικά με τον Bill667. Τα σχόλιά σας θα εκτιμηθούν. Ευχαριστούμε πολύ.

The Oldest Game

2009-07-06T12:11:00.004+03:00

Περίμενε κρυμμένος στις σκιές. Κοίταξε για εικοστή φορά το ρολόι του. Σε δεκαεννιά δευτερόλεπτα ακριβώς, ήταν η ώρα του ραντεβού. Οσμίστηκε τον αέρα, μήπως και τον είχε ακολουθήσει κανείς. Δεν εμπιστευόταν ακόμα τον καινούριο που τους είχε κουβαλήσει η Εύα. Ήταν πολύ παράξενος τύπος. Αμίλητος και είχε μονίμως μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Εκείνη τη στιγμή έφτασε στα ρουθούνια του η οικεία

Omerta (Do you remember that I used to sing?)

2009-06-19T00:11:00.004+03:00

Στις 5 Ιανουαρίου του 1989 ήμουν ένα κοριτσάκι που περίμενε με ανυπομονησία να έρθει η επόμενη μέρα.Στις 5 Ιανουαρίου του 1989 ένα άλλο κοριτσάκι, σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη, προσευχόταν η επόμενη μέρα να μην έρθει ποτέ.Είχα γενέθλια και θα γινόμουν δύο ετών.Είχε περάσει 44 μέρες κλεισμένη σ'ένα σπίτι, έχοντας υπομείνει ο,τι βασανιστήριο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους.Ένα κορίτσι...που

Tainted Love

2009-06-14T13:42:00.005+03:00

Με περίμενε στο παράθυρο έξω από τις τουαλέτες όταν τέλειωσα το μάθημα. Είχε την τσάντα της στα πόδια και ζωγράφιζε πάνω της αυτά τα περίτεχνα σχέδια που τόσο μου άρεσαν. Πήδηξα δίπλα της, να δω τι φτιάχνει. Την ήξερα πια τόσο καλά που δεν χρειαζόμουν να μου πει ότι δεν ήταν καλά. Μπορούσα να το νιώσω απλά και μόνο κοιτώντας την. Την αγκάλιασα. Με κοίταξε.- Τι τρέχει;Ανασήκωσε τους ώμους.- Ξέρεις

Rage, rage against the dying of the Light

2009-04-27T12:45:00.004+03:00

Λένε ότι δεν μετανιώνουν. Ψέματα λένε. Πολεμάω το κακό από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχασα γονείς, σπίτι, αδέρφια...τα πάντα. Το καλό δεν ανταμοίβει. Η δικαιοσύνη δεν ανταμοίβει. Τότε για ποιο λόγο συνεχίζουμε; Ίσως γιατί έτσι πρέπει. Ίσως γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Οι άνθρωποι δεν ευγνωμονούν αυτούς που τους βοηθάνε. Πήγα σε χωριά και πρόσφερα το σπαθί και την ασπίδα μου κι όμως...

The Secret Life of Readers

2009-03-18T01:38:00.003+02:00

(Είδα σχετικό γκάλοπ σε φόρουμ και με ενέπνευσε.)Το πρώτο βιβλίο με το οποίο ήρθα σε επαφή ήταν η "Ιστορία χωρίς Τέλος" του Michael Ende. Δεν ήξερα ακόμη να διαβάζω και μου τη διάβαζε ο μπαμπάς μου. Δεν την ξέχασα ποτέ, ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα, ακόμη κι όταν άλλες αναμνήσεις από την ηλικία αυτή είχαν σβήσει, η ιστορία αυτή δεν χάθηκε ποτέ από το νου μου και όταν, καιρό μετά, την

Nightfall In Palermo

2009-02-26T22:46:00.005+02:00

Καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή μου κι έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο του "Life" όταν χτύπησε η πόρτα. Σηκώθηκα και πήγα μέχρι την πόρτα, ψιλοσέρνοντας τα πόδια μου. Δεν την πάλευα και πολύ. Όχι μετά τα όσα είχαν συμβεί τρεις νύχτες πριν. Η Αγγέλικα με είχε πάει σπίτι και με είχε αφήσει να πάρω κάποια πράγματα. Και μετά με είχε φέρει σ'αυτό το μέρος. Έμοιαζε με μεγάλη αποθήκη, μόνο που υπήρχαν

Τα Πλάσματα Στο Σκοτάδι

2009-02-07T10:29:00.007+02:00

(Το επίσημο προηγούμενο μέρος το βρίσκετε εδώ. Τα ανεπίσημα, παντού στην Κρύπτη:-Ρ)Είχε περάσει καιρός από την τελευταία φορά κι η ανάμνησή της με στοίχειωνε κάθε βράδυ. Τη θυμόμουν τυλιγμένη γύρω μου, τόσο σφιχτά, σαν να ήμουν το τελευταίο της καταφύγιο πάνω στη γη. Σαν να ήμουν το μόνο πράγμα που την κρατούσε γερά εδώ και δεν την άφηνε να φύγει, όπως ίσως θα ήθελε. Πέρασα τα δάχτυλά μου μέσα

The Sandman

2009-02-05T10:56:00.004+02:00